บทที่ 232 ไฟเยี่ยนซานมอด ไฟเสินจิงลุกโชน

ณ กระโจมตีนเขาเยี่ยนซาน หลิวด้ากวงเกาหัวแกรกๆ ด้วยความหงุดหงิด

ผู้บัญชาการกองพลห้าเมืองอีกสามคนก็ขมวดคิ้วแน่น จ้องมองอาหารตรงหน้าอย่างไม่มีกะจิตกะใจจะกิน

ในที่สุด หลิวด้ากวงก็ทนไม่ไหว ลุกพรวดขึ้นมา "มันยังไงกันแน่วะ! ลูกพี่โจวเขียนจดหมายเรียกพวกเรามา นี่ผ่านไปตั้งหลายวันแล้ว ไฟก็ดับจะหมดแล้ว แต่ยังไม่เห็นแม้แต่เงาหัว พรุ่งนี้ก็วันตรุษจีนแล้ว ข้าอยากกลับไปกินข้าวเย็นกับที่บ้านนะโว้ย"

หงปัวผู้บัญชาการกองพลห้าเมืองเขตใต้ โบกมืออย่างระอา "จะแหกปากทำไม แค่นี้ก็หงุดหงิดจะตายอยู่แล้ว ยิ่งฟังเสียงเอ็งยิ่งปวดประสาท"

"ปีนี้ปีทอง ทุกคนได้ส่วนแบ่งกันถ้วนหน้า ใครบ้างไม่อยากกลับไปใช้เงินที่เสินจิง? แต่ลูกพี่โจวสั่งให้รอ ก็ต้องรอสิวะ"