บทที่ 233 ปีศาจหิวโหยบุกเมือง ในวันบูชาฟ้าดิน

ประโยคเดียวของโจวหยวน ทำให้ทั้งเก้าคนที่อยู่ในห้องเงียบสนิท หน้าซีดเผือดไปตามๆ กัน

หลิวด้ากวงหายใจถี่ พึมพำ "ข้าว่าแล้วมันทะแม่งๆ ไฟป่าลูกเดียวทำไมต้องเกณฑ์พวกเรามากันหมด"

"สวรรค์ช่วย! อ๋องจิ่งก่อกบฏ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!"

"แล้วทางกองทัพห้าเหล่าทัพล่ะ เป็นไงบ้าง!"

เหอเซียงเหนียนเหงื่อแตกพลั่ก เขารู้อยู่แล้วว่าตามโจวหยวนต้องมีเรื่อง ไม่นึกว่าจะเจอเรื่องใหญ่ขนาดนี้

โจวหยวนเคาะโต๊ะเบาๆ เสียงไม่ดัง แต่ทุกคนเงียบกริบ ห้องหนังสือเงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก

โจวหยวนกวาดตามองทุกคนที่สีหน้าเคร่งเครียด เอ่ยเสียงเข้ม "ทุกท่าน ข้าไม่ได้ล้อเล่น สถานการณ์ตอนนี้คับขันมาก"

ทุกคนคอแห้งผาก กลืนน้ำลายเอือกใหญ่

โจวหยวนกล่าวต่อ "ที่ข้าเรียกพวกท่านมา เพราะมีงานสำคัญต้องทำ มีภารกิจใหญ่หลวง"

"กองพลห้าเมืองของเราตั้งมาเป็นร้อยปี ทำแต่งานต่ำต้อยอย่างดับไฟล้างท่อระบายน้ำ ถูกคนดูถูกมาตลอด"

"ทำงานหนักสุด ได้เงินน้อยสุด รับผิดชอบมากสุด โดนด่าหนักสุด"

"ชีวิตแบบนี้พวกท่านยังไม่เบื่ออีกหรือ? เจอโอกาสสร้างความดีความชอบครั้งหนึ่งในชีวิตแบบนี้ ปฏิกิริยาแรกของพวกท่านคือความกลัวอย่างนั้นรึ?"

หลิวด้ากวงกัดฟัน "ลูกพี่โจว ข้ามันคนความรู้น้อย ไม่เข้าใจหลักการอะไรหรอก แต่ข้าเป็นทหาร ข้ารู้ว่าข้าเป็นทหารของใคร!"

หงปัวเสริม "ใช่ พวกเรามันคนหยาบ ไม่รู้หนังสือ แต่ความจงรักภักดีรักชาติ พวกเราเข้าใจดี"

หลัวคุนพยักหน้า "ยังไงความรุ่งโรจน์ของพวกเราก็มาจากลูกพี่โจว ลูกพี่ว่าไงว่าตามกัน ตายเป็นตาย อย่างน้อยลงไปปรโลกก็ยังมีเพื่อน"

โจวหยวนมองหน้าทุกคน เอ่ยด้วยความซาบซึ้ง "ได้ยินพี่ชายทุกท่านพูดแบบนี้ โจวหยวนก็วางใจ ถ้างั้นนับจากนี้ไป ข้าขอรับอำนาจบัญชาการทหารและสิทธิ์ขาดทั้งหมดของกองพลห้าเมือง มาเป็นผู้บัญชาการสูงสุดชั่วคราว พวกท่านมีปัญหาไหม?"

"ไม่มี!"

หลิวด้ากวงตะโกน "รายละเอียดไม่สน ฟังลูกพี่โจวอย่างเดียว!"

หงปัวตะโกน "ร่วมเป็นร่วมตาย คำนี้ข้าเข้าใจ กองพลห้าเมืองต้องสามัคคี ต้องสร้างผลงานให้คนอื่นเห็นว่าพวกเรารบเป็น!"

โจวหยวนสูดหายใจลึก ประสานมือคารวะ "โจวหยวนขอขอบคุณพี่ชายทุกท่านที่สนับสนุน และขอสัญญาว่าหากงานใหญ่สำเร็จ จะไม่ลืมบุญคุณแน่นอน ทุกคนจะได้รับผลตอบแทนอย่างงาม"

"ตอนนี้ ขอให้ทุกท่านส่งมอบตราพยัคฆ์ของแต่ละกองพลให้ข้า ข้าจะเป็นผู้สั่งการทั้งหมด"

"จากนี้ไป ห้ามถามเหตุผล ห้ามถามเป้าหมาย ให้ปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด"

"เพื่อป้องกันความลับรั่วไหล นับจากนี้ องครักษ์หญิงจากสำนักพระราชวังจะคอยจับตาดูพวกท่าน ไม่ใช่ไม่ไว้ใจ แต่เพราะเรื่องนี้สำคัญมาก หวังว่าพี่ชายทุกท่านจะเข้าใจ"

"ปีใหม่นี้ พวกเราคงลำบากหน่อย ข้าเองก็เหมือนกัน"

"แต่ข้าเชื่อว่า ปีใหม่ปีนี้ จะเป็นปีที่พวกเราพลิกฟื้นคืนชีพ!"

หงปัวตะโกนลั่น "ลุย! ลุยไปกับลูกพี่โจว!"

เขาเป็นคนแรกที่ยื่นตราพยัคฆ์ให้โจวหยวน

คนอื่นก็ทำตาม ทยอยส่งมอบตราพยัคฆ์ให้

โจวหยวนประสานมือคารวะอีกครั้ง กล่าวเสียงหนักแน่น "พี่ชายทุกท่านเชื่อใจข้า ข้าโจวหยวนจะไม่ทำให้ผิดหวัง!"

"ฟังคำสั่ง! รีบไปที่ตีนเขาเยี่ยนซาน จัดทัพใหม่ ทิ้งรถดับเพลิง หยิบอาวุธ ทิ้งสัมภาระ สวมเกราะเหล็ก รวมพล!"

"ชิงอิง เจ้านำองครักษ์หญิงออกลาดตระเวนรอบๆ ยี่สิบลี้ เจอใครน่าสงสัยจับตัวทันที ป้องกันสายลับของฝ่ายตรงข้ามรู้ความเคลื่อนไหว"

ในที่สุด ผู้บัญชาการทั้งห้า และนายทะเบียนทั้งห้าของกองพลห้าเมือง ก็พร้อมออกปฏิบัติการ

...

รัชศกต้าจิ้นปีที่ 421 รัชศกเจาจิ่งปีที่ 9 วันตรุษจีน

ประตูวังเปิดกว้าง ขบวนรถม้าทองคำเคลื่อนขบวน จักรพรรดินีเจาจิ่งพร้อมด้วยเชื้อพระวงศ์ ขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและบู๊ และทหารรักษาพระองค์หกพันนาย มุ่งหน้าสู่เขาว่านโซ่วเพื่อทำพิธีบูชาฟ้าดินและบรรพชน ขอพรให้ต้าจิ้นฝนฟ้าตกต้องตามฤดูกาล บ้านเมืองเจริญรุ่งเรืองในปีหน้า

ขบวนรถม้าและกองทัพอันเกรียงไกร ทำให้ชาวเมืองเสินจิงต่างแซ่ซ้องสรรเสริญ วันสิ้นปีทุกคนต่างมีความสุข

เขาว่านโซ่วตั้งอยู่นอกเมืองเสินจิงราวสี่สิบลี้ ทิวทัศน์งดงาม เป็นที่ตั้งของสุสานหลวงราชวงศ์ต้าจิ้น

พิธีบูชาฟ้าดินและบรรพชนครั้งนี้ กรมพิธีการจัดเตรียมอย่างยิ่งใหญ่ หล่อกระถางธูปสำริดเก้าใบหล่อเสาทองแดงยี่สิบสี่ต้น สร้างลานพิธีบูชาฟ้าดินกว้างขวาง หน้าสุสานหลวง

ขุนนาง เชื้อพระวงศ์ นางกำนัล และทหารรักษาพระองค์ รวมกว่าเจ็ดพันคนยกขบวนออกจากเมือง ยิ่งใหญ่อลังการ

ทำให้ชาวเมืองเสินจิงจำนวนมากอยากรูอยากเห็น ตามขบวนออกไปดูด้วย

ผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ที่ดูแลความปลอดภัยถามความเห็นว่าควรไล่ชาวบ้านกลับไปหรือไม่

จักรพรรดินีเจาจิ่งตรัส "ประชาชนมีใจศรัทธา นับเป็นเรื่องดี ไม่ต้องไล่"

ประโยคนี้ไม่รู้ใครเอาไปพูดต่อ แต่ชาวเมืองเสินจิงรู้กันทั่วว่าฝ่าบาทไม่ว่าอะไรถ้าจะตามไปดูพิธี คนเลยแห่ตามออกไปกันใหญ่ อยากไปร่วมสนุก และเผื่อมีบุญได้เห็นพระพักตร์ฮ่องเต้

แต่ทว่า... เมื่อประตูเมืองเปิดออก ผู้ลี้ภัยกลุ่มใหญ่จากที่ไหนไม่รู้ กลับพุ่งสวนทางเข้าเมืองเสินจิง

ผู้ลี้ภัยนับหมื่น สุดลูกหูลูกตา เบียดเสียดกันเข้ามา ทหารยามต้านทานไม่อยู่ พวกเขาบุกเข้าทางทิศใต้ อาละวาดไปทั่วเสินจิง เจออะไรก็ปล้น เหมือนฝูงตั๊กแตนลงลงทุ่ง

มือปราบในเมืองเสินจิงระดมกำลังออกมาปราบปราม แต่มือปราบหยิบมือเดียวจะไปสู้ผู้ลี้ภัยนับแสนไหวได้ยังไง!

เพียงชั่วเวลาไม่ถึงสองชั่วยาม ผู้ลี้ภัยก็ยึดครองทั่วทั้งเสินจิง ทุบทำลาย ปล้นชิง เผาบ้านเรือน กินทุกอย่างที่ขวางหน้า เสินจิงกลายเป็นนรกบนดิน

แต่เสินจิงต่างจากอวิ๋นโจว ที่นี่มีตระกูลใหญ่เยอะ มีกองกำลังส่วนตัวและบ่าวไพร่มากมาย แม้จะปราบผู้ลี้ภัยไม่ได้ แต่ก็พอป้องกันบ้านตัวเองได้

เมื่อผู้ลี้ภัยกินอิ่มดื่มพอ ก็มีคนยืนขึ้นตะโกน "พวกเราล้วนเป็นราษฎรต้าจิ้น มีความทุกข์ร้อนอะไรให้ไปฟ้องฝ่าบาท! ฝ่าบาททำพิธีอยู่ที่เขาว่านโซ่ว ไปร้องทุกข์กันเถอะ!"

ไม่ใช่คนเดียวที่ตะโกน แต่มีเป็นร้อยเป็นพันคนยืนขึ้นตะโกน สุดท้ายมีแกนนำชูแขนร้องเรียก นำทัพผู้ลี้ภัยนับแสน มุ่งหน้าสู่เขาว่านโซ่ว

หว่านเหยียนไต้ฉานยืนดูเหตุการณ์บนหลังคาโรงเตี๊ยม ขมวดคิ้วแน่น

นางดูออกว่าผู้ลี้ภัยพวกนี้เดินทางไกลมาถึงเสินจิงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ต้องมีคนยุยงปลุกปั่นล่วงหน้าเป็นเดือนๆ พาพวกเขามาที่นี่

ผู้ลี้ภัยที่ใกล้ที่สุดอยู่ซานตง เดินเท้ามาเสินจิงต้องใช้เวลาเป็นเดือน

แสดงว่ามีคนเริ่มแผนการนี้มาอย่างน้อยสองสามเดือนแล้ว

คนหิวโซไม่สนกฎหมายหรอก แค่มีข้าวกิน ให้ไปไหนก็ไป

ขอแค่ตั้งโรงทานแจกข้าวต้มตลอดทาง ปลุกระดมจิตใจ ผู้ลี้ภัยพวกนี้ก็จะเชื่องยิ่งกว่าสุนัข

ปีศาจหิวโหยบุกเมือง ใครจะได้ประโยชน์?

หว่านเหยียนไต้ฉานรู้ตัวว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว แต่ยังไม่เข้าใจว่าคืออะไรกันแน่

นางจึงตามผู้ลี้ภัยออกจากเมือง ทันใดนั้นตาก็เป็นประกาย เมื่อเห็นคนคุ้นหน้า

"อวี๋เฟิง!"

นางพุ่งตัวไปคว้าคอเสื้ออวี๋เฟิงทันที

ถามเสียงเย็น "ยี่สิบกว่าวันที่ผ่านมา เจ้าหายหัวไปไหน?"

อวี๋เฟิงสะดุ้งโหยง รีบตอบ "ท่านผู้คุมกฎ คือว่า... ข้าน้อยกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดขอรับ"

หว่านเหยียนไต้ฉานแค่นหัวเราะ "เยี่ยมบ้านเกิด? พาหัวกะทิของพรรคกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดงั้นรึ? ใครให้ความกล้าเจ้ามาโกหกข้า!"

ขณะพูด นางปล่อยลมปราณกดดัน ทำเอาอวี๋เฟิงแทบหายใจไม่ออก

อวี๋เฟิงตัวสั่น "ท่านผู้คุมกฎไว้ชีวิตด้วย ข้าน้อย... ข้าน้อยรับคำสั่งท่านทูต ไปทำธุระที่ซานตงขอรับ"

"ซานตง?"

หว่านเหยียนไต้ฉานชะงัก พึมพำ "หรือว่าผู้ลี้ภัยพวกนี้ โจวหยวนเป็นคนพามา..."