บทที่ 235 ประชามติ, เจตจำนงขุนนาง, และลิขิตสวรรค์

ณ ตีนเขาว่านโซ่ว พิธีบูชาฟ้าดินยังไม่ทันจบสิ้น ขุนนาง เชื้อพระวงศ์ที่มาชุมนุมกันพร้อมหน้า กลับต้องเผชิญกับผู้ลี้ภัยนับแสนและขุนนางท้องถิ่นจากทั่วสารทิศ

จักรพรรดินีเจาจิ่งยืนตระหง่านดุจรูปปั้นหินผาอยู่เบื้องหน้าเหล่าขุนนาง สายตาเย็นชาจับจ้องกลุ่มขุนนางท้องถิ่นเบื้องล่าง

หนึ่งในนั้นก้าวออกมา คุกเข่าลงตะโกนลั่น "ฝ่าบาท กระหม่อมเหลียงซานนายอำเภอหรู่หยางเมืองลั่วหยาง รับราชการมาเจ็ดปี วันนี้ดั้นด้นมาถึงเสินจิง เพียงเพื่อขอหนทางรอดให้แก่ราษฎรพะยะค่ะ!"

จักรพรรดินีเจาจิ่งตรัสถาม "หนทางรอดอะไร?"

เหลียงซานตอบ "หลายปีมานี้ แดนกลางเต็มไปด้วยโจรผู้ร้าย ภัยสงคราม ภัยแล้ง ตั๊กแตนระบาด พืชผลเสียหายย่อยยับ แผ่นดินแห้งแล้งนับพันลี้ ราษฎรอดอยากไร้เสื้อผ้ากันหนาว ซ้ำยังต้องแบกรับภาษีหนักอึ้ง หมดหนทางรอดแล้วพะยะค่ะ"