บทที่ 260 คลื่นซัดทราย

ยามอู่ แดดจ้า

หิมะที่เหลืออยู่บนพื้นดินสะท้อนแสงแดดเจิดจ้า ราวกับโลกทั้งใบถูกย้อมเป็นสีขาว

โจวหยวนเดินก้าวยาวไปข้างหน้า เห็นร่างหนึ่งนอนนิ่งอยู่แทบเท้า เขาเตะเบาๆ สองที ได้ยินเสียงครวญครางแผ่วเบา

ชายผู้หมดสติปรือตาขึ้นอย่างงุนงง พอเห็นโจวหยวน ไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน รีบกอดขาเขาไว้แน่น

เสียงร้องไห้อันแหบพร่าชวนเวทนา "นายท่าน ขอข้าวกินหน่อยเถอะ ช่วยชีวิตด้วย ข้าทำงานได้ พอกินอิ่มแล้วข้าทำงานได้"