บทที่ 261 ปากพาซวย จมูกรับกรรม

หมิงรุ่ยควบรถม้าออกมาจากเสินจิง เมื่อมาถึงก็ตะโกนลั่น "ท่านเขย! บอกแม่นางฉวี่แล้วขอรับ นางบอกว่าจะจัดการให้ ให้ท่านรอสักครู่!"

หมิงรุ่ยดูดีใจราวกับเพิ่งชนะศึกใหญ่ ในที่สุดก็ได้ติดตามโจวหยวนทำเรื่องมีสาระบ้าง ดีกว่าเฝ้าประตูจวนเป็นไหนๆ

เขาวิ่งเหยาะๆ เข้ามา แต่แล้วก็ต้องตกใจตาโต "ท่านเขย จมูกท่านเป็นอะไรไป! เลือดกำเดาไหลหรือขอรับ!"

โจวหยวนโบกมือ "ชะ... ใช่ อากาศมันแห้งน่ะ เลือดกำเดาไหลเป็นเรื่องปกติ ผู้ชายวัยกำลังโต เลือดลมมันพุ่งพล่าน"

หมิงรุ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "ตามหมอไหมขอรับ? ข้าเห็นที่คอมีรอยแดงๆ เหมือนโดนบีบด้วย!"