บทที่ 378 เฉินยุ่นเสียน เจ้ามันหน้าไม่อาย

จวนองค์หญิงปี้สุ่ย

องค์หญิงฉินสุ่ย นั่งทานขนมด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายและกังวลใจ พึมพำกับตัวเองว่า "นี่ก็สิบสองวันเข้าไปแล้ว สิบสองวันเต็มๆ แล้วนะ วันนี้วันที่ยี่สิบหกเดือนเจ็ดแล้ว เฮ้อ... ยังไม่เห็นแม้แต่เงา"

องค์หญิงปี้สุ่ย ถามด้วยความสงสัย "น้องหญิงบ่นพึมพำอะไรอยู่? อะไรสิบสอง อะไรยี่สิบหก?"

องค์หญิงฉินสุ่ยตอบ "ก็โจวหยวนน่ะสิ กลับมาตั้งสิบสองวันแล้ว ยังไม่โผล่หน้ามาให้เห็นเลย ไม่รู้จักมาเยี่ยมเยียนพวกเราบ้าง ช่างไร้หัวใจจริงๆ"

องค์หญิงปี้สุ่ยยิ้ม "ท่านจงอู่โหวงานยุ่งจะตาย จะเอาเวลาไหนมาหาเรา อีกอย่างการจะมาเยี่ยมเยียนก็ต้องมีเหตุผล จะจู่ๆ โผล่มาได้ยังไง"