บทที่ 411 ต้นไม้ที่ปลูกวันวาน ยามนี้แผ่กิ่งก้านคุ้มภัย

สายลมยามเย็นพัดโชย นำพาความหนาวเหน็บแห่งปลายฤดูใบไม้ร่วงมาด้วย พัดพรากใบไม้แห้งกรอบร่วงหล่นจากกิ่งก้านจนหมดสิ้น

ท้องฟ้าสีหม่น ใบไม้สีหม่น ใบหน้าคนสีหม่น โลกทั้งใบล้วนเป็นสีหม่น

กิ่งไม้แห้ง ใบไม้ร่วงหล่น ต้นไม้กลายสภาพเป็นคมดาบ ยามเมื่อสายลมพัดผ่าน ทั่วทั้งฟ้าดินราวกับมีเสียงดาบกระทบกันดังกังวาน

จนกระทั่งเสียงถอนใจแผ่วเบาดังขึ้น ทำลายความเงียบเหงาของปลายฤดูใบไม้ร่วงลง

"เฮ้อ..."