บทที่ 416 โลกีย์ล้วนเป็นทุกข์ แต่ข้าจะมุ่งไป

เมื่อกลับถึงห้อง จ้าวเจียนเจียก็รู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ส่วนเสวียหนิงเยว่ก็ทนไม่ไหวล้มพับไปเช่นกัน

ด้วยเหตุนี้ ซูโยวจื่อจึงถอนหายใจยาว ก่อนจะถ่ายทอดพลังภายในเข้าสู่ร่างกายของทั้งสอง เพื่อช่วยฟื้นฟูกำลังให้

"ขอบพระคุณท่านอาจารย์เจ้าค่ะ"

จ้าวเจียนเจียค้อมกายคำนับอย่างสุดซึ้ง พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ขมวดคิ้วถาม "เฉินซีล่ะ?"

จื่อเยวียนกระซิบ "ไม่เห็นเลยเจ้าค่ะ ไม่รู้ว่าหายไปไหนแล้ว"