บทที่ 417 ไม่พบกันเสียนาน

เบื้องหน้ามีแต่ความเวิ้งว้าง ท้องฟ้าและผืนน้ำราวกับไร้ขอบเขต มีเพียงจุดสิ้นสุดของสายตาเท่านั้นที่มองเห็นเปลวไฟลุกโชน

ไม่นาน แสงเงินแสงทองก็ย้อมท้องฟ้าไปครึ่งซีก พระอาทิตย์ดวงกลมโตสีแดงฉานค่อยๆ โผล่พ้นขอบฟ้า ยามเมื่อสายลมยามเช้าพัดโชย ท้องทะเลอันกว้างใหญ่ก็เกิดเกลียวคลื่นลูกโตซัดสาด

ละอองน้ำสีขาวบริสุทธิ์สะท้อนแสงสีแดงฉานของยามเช้า ดูราวกับเปลวไฟที่ร่ายรำอยู่กลางสายน้ำ คล้ายกับว่าโลกทั้งใบกำลังลุกไหม้

นี่เป็นครั้งแรกที่โจวหยวนได้ชื่นชมความงามอันน่าตื่นตาตื่นใจของพระอาทิตย์ขึ้นกลางทะเลเช่นนี้

เขาเดินเท้าเปล่าย่ำลงบนดาดฟ้าเรืออันแข็งแกร่ง สองมือเกาะราวระเบียง เฝ้ามองภาพตรงหน้าอย่างเงียบๆ ในใจก็ราวกับมีเกลียวคลื่นลูกใหญ่กำลังซัดสาดเช่นกัน