บทที่ 442 การกระทำอันขี้ขลาด ไม่อาจละเว้นได้เด็ดขาด

นี่คือประโยคแรกที่ลั่วจื้อหย่วนเอ่ยขึ้นหลังจากเดินออกมา

เขาสองตาเบิกกว้างจ้องมองโจวหยวนเขม็ง เสียงตะโกนอย่างกะทันหันทำให้ทุกคนตกใจไปตามๆ กัน

โจวหยวนไม่ได้ตอบคำถาม เพียงแต่มองไปที่สวินหนานอ๋องอย่างเงียบๆ

ลั่วอวิ๋นเฮ่อกระแอมไอสองครั้งเพื่อทำลายความเงียบ ขมวดคิ้วตวาด "พูดจาเหลวไหลอะไร! ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย! นั่งลงเงียบๆ ซะ!"

"ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ริอ่านจะมาวุ่นวายเรื่องผู้ใหญ่แล้วหรือ!"