บทที่ 463 ใต้แสงดาว ร่ำไห้ถึงอดีต

สายลมหยุดพัดไปตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้ แสงจันทร์นอกหน้าต่างสาดส่องเข้ามาภายในห้อง

โจวหยวนจูงมือองค์หญิงฉินสุ่ยเดินออกจากห้องหนังสือ หยิบเสื้อคลุมกันหนาวตัวใหญ่มาสองตัว ก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็ปีนขึ้นไปบนหลังคา

ทั้งสองคนนั่งอยู่บนหลังคา อิงแอบแนบชิดกันโดยมีเสื้อคลุมกันหนาวคลุมกาย เฝ้ามองดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับเต็มท้องฟ้าและดวงจันทร์ที่สุกสกาว

ดวงตาขององค์หญิงฉินสุ่ยกระจ่างใสยิ่งนัก บนใบหน้ายังมีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่ เมื่อกระทบกับแสงจันทร์ นางก็ราวกับกำลังเปล่งประกาย

"เหมือนฝันไปเลย"