บทที่ 465 ทอดสายตามองท้องทะเล เสียงม้าศึกคำรามทางตอนเหนือ

โจวหยวนก้าวยาวๆ ออกจากห้องโถง หลี่อวี้วานเดินตามหลังมาติดๆ คอยคุ้มกันความปลอดภัยให้เขาอยู่ตลอดเวลา

องค์หญิงฉินสุ่ยเองก็ลุกขึ้นยืนด้วยอารมณ์เบิกบาน นางหัวเราะเบาๆ "ใต้เท้าชี หากเทียบกันแล้ว ข้าที่เป็นองค์หญิงน่าจะคุยง่ายกว่าใช่ไหมล่ะ? อย่างน้อยข้าก็แค่ด่าทอ อาละวาดไปตามประสา แต่โจวหยวนน่ะ เขาเอาจริงกับท่านนะ"

"พูดตามตรง หากเมื่อครู่ข้าไม่ชิงด่าท่านก่อน เพื่อข่มความโอหังของท่าน สถานการณ์อาจจะเลวร้ายกว่านี้ก็ได้นะ"

"ขอย้ำอีกครั้ง อย่าไปยุ่งกับเขาเลย ตอนอยู่แดนกลาง เขาสั่งฆ่าคนเป็นแสนๆ ยังไม่เคยกะพริบตา แล้วท่านเป็นใครกันล่ะ? ฆ่าทิ้งก็คือฆ่าทิ้ง เสด็จพี่อย่างมากก็แค่ดุเขาไปสองสามคำเท่านั้นแหละ"

"นี่ท่านยังไม่เข้าใจคำว่า 'ขุนนางคนโปรด' อีกหรือ?"