บทที่ 472 ชมวิวทะเลสาบ คู่บ่าวสาวปล่อยตัวตามสบาย

ท่านปู่ตระกูลชวี่ช่างใจกว้างเสียจริง พูดคุยกันเสร็จสรรพก็ไม่ได้ขับไล่แขกกลับ ซ้ำยังจัดเตรียมอาหารมื้อเที่ยงชุดใหญ่ไว้ต้อนรับอีกต่างหาก

แต่เมื่อนำเหล้านารีแดงบ่มเก่าแก่ออกมาเสิร์ฟ ทุกคนร่วมโต๊ะก็พากันเงียบกริบไปทันตาเห็น

ชวี่เส่าชิงนั่งนิ่งอึ้งอยู่นาน ถึงค่อยถอนหายใจยาวๆ เปิดจอกสุราขึ้น รินให้ชวี่โส่วหยวนก่อน แล้วจึงรินให้โจวหยวนตามลำดับ

สุราสองไหถูกรินแบ่งปันกันอย่างรวดเร็ว เขายกจอกขึ้น หันไปมองโจวหยวน แล้วกล่าว "ไอ้หนุ่มเอ๊ย ศึกที่แดนกลางนั่นเอ็งทำผลงานได้เยี่ยมมาก หลิงเอ๋อร์เอาแต่ชื่นชมเอ็งให้ข้าฟังจนหูชาไปหมด แต่พอมาเจอตัวจริงวันนี้ ก็ดูมีราศีสมคำร่ำลือจริงๆ"

"จะบอกว่าพอใจในตัวเอ็งก็คงพูดได้ไม่เต็มปากนัก ถึงอย่างไรหลิงเอ๋อร์ของข้าก็ต้องเป็นภรรยาเอก ส่วนไอ้เรื่องเจียนเถียวอะไรนั่น มันก็แค่ในนามเท่านั้นแหละ"