บทที่ 473 เขาจงหนาน วันเวลาผ่านไปไร้ร่องรอย

"พอได้แล้ว!"

หลี่อวี้วานกระแทกถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแรง ขมวดคิ้วมุ่น "เลิกยิ้มเป็นคนบ้าได้ไหม จู่ๆ ก็หัวเราะหึๆๆ มาตลอดทาง จะเอาให้ได้เลยใช่ไหม!"

"ก็แค่เรื่องพรรค์นั้นไม่ใช่หรือไง? ก็แค่เข้าหอหลับนอนกับภรรยาไม่ใช่หรือไง? ถึงกับต้องดีใจจนเป็นบ้าเป็นหลังขนาดนี้เชียวหรือ! นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจ้าแตะต้องผู้หญิงเสียหน่อย!"

นางหัวเสียจริงๆ ตั้งแต่เกิดมาจนป่านนี้ เพิ่งจะเคยทำเรื่องแอบฟังคนเขาเข้าหอกันเป็นครั้งแรก แถมยังถูกบังคับให้ฟังอีกต่างหาก

โจวหยวนไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใด หยิบแอปเปิลขึ้นมากัดกินอย่างสบายใจ ยิ้มตอบ "ดูสิ นี่คืออะไร? นี่แหละที่เขาเรียกว่าความอิจฉาตาร้อนไงล่ะ!"