บทที่ 477 นั่งสมาธิริมหน้าผา มรรควิถีเปิดรับผู้มีใจใฝ่หา

ค่ำคืนในฤดูหนาวช่างหนาวเหน็บ แสงจันทร์สาดส่องลงมาอย่างเงียบเหงา

ภายในกระท่อมหญ้า ซูโยวจื่อนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะรองนั่ง หลับตาลง สีหน้าเรียบเฉย ราวกับกำลังเข้าฌาน

หลี่อวี้วานนั่งอยู่บนม้านั่งหินข้างๆ นาง มองดูดวงจันทร์บนท้องฟ้า เอ่ยเสียงเรียบ "ท่านพี่ทั้งหลายก็ตายไปแล้ว หลานชายอีกหลายคนก็ตายไปแล้ว ตระกูลหลี่ไร้ผู้สืบสกุลแล้ว เหลือเพียงเจ้ากับข้าเท่านั้น"

"แน่นอน ข้าไม่ได้มองว่าเจ้าเป็นคนของตระกูลหลี่มานานแล้ว น้องพี่ หากเจ้าฟังคำตักเตือนของข้าแต่แรก ยอมกลับเกาหลีไปเสีย เรื่องมันก็คงไม่ลงเอยเช่นนี้หรอก"

ซูโยวจื่อไม่เอื้อนเอ่ยคำใด ยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่อย่างนั้น