บทที่ 476 ความสุขยามดึก ชิงหยวนเจ้าเข้ามาสิ

นี่เป็นมื้ออาหารมื้อแรกหลังจากที่ต้องระหกระเหินเดินทางมาอย่างยาวนาน การได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งครอบครัว ช่างเป็นความสุขที่ยากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้

เพิ่งจะนั่งลงที่โต๊ะ ชามข้าวของโจวหยวนก็พูนไปด้วยกับข้าว ทุกคนต่างก็คีบอาหารมาใส่ชามให้เขาคนละชิ้นสองชิ้น

โจวหยวนหัวเราะร่วน "ไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนี้ก็ได้ ข้าไม่ใช่คุณชายใหญ่บ้านไหนเสียหน่อย ที่ต้องมีคนคอยคีบกับข้าวปรนนิบัติ"

จ้าวเจียนเจียเอ่ยเสียงนุ่ม "พวกเราปลีกวิเวกอยู่บนเขา แม้ชีวิตจะเรียบง่าย แต่ก็ถือว่าได้พักผ่อนอย่างสบายใจ"

"แต่ท่านพี่ต้องเดินทางรอนแรมไปทั่ว ต้องเสี่ยงชีวิตทำศึกในสนามรบ คงต้องตกระกำลำบากมามาก คืนนี้ทานให้เยอะๆ นะเจ้าคะ ฝีมือทำอาหารของจื่อหยวนพัฒนาขึ้นเยอะเลยล่ะ"