บทที่ 484 จูงม้าศึก สัญญาณแห่งการพิชิต

วันขึ้นหนึ่งค่ำเดือนอ้าย สายลมสงบ หิมะหยุดตกแล้ว

ในที่สุดดวงอาทิตย์ที่หายหน้าหายตาไปนานก็โผล่พ้นขอบฟ้า แสงแดดอันร้อนแรงสาดส่องลงมากระทบผืนดินที่ปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวโพลน ทำให้ทั่วทั้งโลกสว่างไสวเจิดจ้า

โจวหยวนเดินออกมาจากเต็นท์ หรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อสู้แสงแดด ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา "พี่สาวพระแม่ หิมะตกหนักแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องมีวันหยุดตกจริงๆ ด้วย ดูท่าทางปีนี้คงจะเป็นปีที่ดีนะ"

หลี่อวี้วานเดินตามมาหยุดอยู่ด้านหลังเขา เอ่ยเสียงเบา "ดูเหมือนเจ้าจะอารมณ์ดีนะ แต่เมื่อคืนตอนที่เจ้าเมาแอ๋น่ะ น่าเกลียดชะมัดเลย"

โจวหยวนรีบแก้ตัวหน้าตาย "จะมาโทษข้าไม่ได้นะ ก็พวกเขาน่ะคอแข็งกันเกินไปต่างหาก อีกอย่าง ข้าก็ถือว่าเป็นคนเมาแล้วนิสัยดีนะ ถึงจะเมาแค่ไหนก็ไม่เคยอาละวาดเลย"