บทที่ 485 ไร้ซึ่งน้ำใจนักกีฬา การต่อสู้ครั้งสุดท้าย

เมื่อโจวหยวนกลับมาถึงลานประลองหลัก เหล่านักรบทุกคนก็ต่างพากันส่งเสียงโห่ร้อง ไม่รู้ว่าเป็นการส่งเสียงเชียร์ หรือเป็นการโห่ไล่เขากันแน่

ส่วนซิงเหยาก็มีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกระหายในการต่อสู้ มือซ้ายกำสายบังเหียนแน่น มือขวาถือดาบ ทำหน้าตาราวกับจะบอกว่า "ถ้าแน่จริงก็เข้ามาเลย!"

โจวหยวนมองไปที่นาง ตะโกนเสียงดัง "ซิงเหยาตัวน้อย ช่างน่าขันสิ้นดี คอยดูเถอะ โจวหยวนผู้นี้จะอัดเจ้าให้ร้องไห้หาพ่อหาแม่เลยคอยดู!"

ซิงเหยากัดฟันกรอด "ดี! ดี! เข้ามาเลย! ท่านนักรบ! ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าคอของเจ้าจะแข็งกว่าดาบของข้าหรือเปล่า!"

นางควบม้าหมุนตัวอย่างสวยงาม แล้วพุ่งทะยานตรงไปยังลานกว้างเบื้องหน้าทันที