บทที่ 517 เรื่องจิปาถะ ชีวิตประจำวันอันแสนสบาย

การได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นกั๋วกงตั้งแต่อายุยังน้อย แถมยังมีอำนาจควบคุมกองกำลังรักษาเมืองหลวง และมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วแผ่นดิน เมื่อนำปัจจัยเหล่านี้มารวมกัน บรรดาขุนนางอาวุโสในคณะรัฐมนตรีต่างก็มองว่า มันไม่ใช่เรื่องดีสำหรับราชสำนักเลยแม้แต่น้อย

แต่ผลงานความดีความชอบของเขาเป็นของจริง พวกเขาจึงไม่สามารถคัดค้านหรือแทรกแซงอะไรได้ ทำได้เพียงปล่อยให้เป็นไปตามสถานการณ์เท่านั้น

"ท่านเสนาบดีหยาง ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วโจวหยวนก็คงได้เป็นกั๋วกงขั้นหนึ่ง และอำนาจบารมีก็จะยิ่งเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ"

สวีซื่อกงเดินออกมาจากพระราชวังด้วยสีหน้าเคร่งเครียด กระซิบเสียงเบา "ทางใต้ก็ต้องทำศึก ทางเหนือก็ต้องทำศึก ศัตรูต่างชาติถูกปราบปรามจนหมดสิ้นก็จริง แต่กลับไปสร้างขุนนางผู้มีอำนาจล้นฟ้าขึ้นมาแทน ถ้าเกิดว่า..."

หยางกั๋วตงโบกมือขัดจังหวะทันที "ท่านเสนาบดีสวี โปรดระวังคำพูดด้วย เว่ยกั๋วกงคือเสาหลักของบ้านเมืองในตอนนี้ อย่าตีตนไปก่อนไข้เลย"