บทที่ 531 เด็ดดอกจื่อหยวน กำเนิดชีวิตใหม่

"ไม่ได้แค่ฉี่ราดกางเกงนะเว้ย ข้าหนีไปซ่อนตัวอยู่ในป่าตั้งครึ่งเดือน ต้องขโมยของชาวบ้านประทังชีวิตไปวันๆ"

ประโยคแรกของซ่งซานอ๋าวก็ทำเอาซ่งอู่ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย

แต่ซ่งซานอ๋าวดูเหมือนจะไม่รู้สึกละอายใจแม้แต่น้อย เขายังคงเล่าต่อไป "พอออกรบครั้งที่สอง ก็ยังกลัวจนฉี่ราดอยู่ดี ข้าไปแทงซ้ำทหารศัตรูที่บาดเจ็บสาหัสคนหนึ่ง พอเห็นเขาตาย ข้าก็อ้วกแตกอ้วกแตน"

"อย่าว่าแต่ครั้งแรกครั้งที่สองเลย ต่อให้เป็นปีที่สองที่ออกรบ ข้าก็ยังกลัวอยู่ดี"

พูดถึงตรงนี้ ซ่งซานอ๋าวก็หัวเราะออกมา "เจ้าคิดว่ามีแค่ข้าคนเดียวที่เป็นแบบนี้งั้นหรือ? พ่อกับพวกลุงๆ ของเจ้า ตอนออกรบครั้งแรกก็สภาพดูไม่จืดเหมือนกันนั่นแหละ ทั้งอ้วก ทั้งร้องไห้ ทั้งสั่นเป็นเจ้าเข้า ไม่มีใครมีสภาพเหมือนคนสักคน"