บทที่ 532 ท่ามกลางแสงสนธยา ผู้เป็นแม่ของลูก

แสงแดดยามสายอันอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิ สาดส่องลงมาจากฟากฟ้า อาบไล้ไปทั่วทุกหนแห่งบนโลกมนุษย์

เบื้องหน้าคือลานบ้านอันเงียบสงบ ต้นไม้ในแปลงดอกไม้แตกกิ่งก้านสาขาเขียวชอุ่ม แม้จะไม่มีหยาดน้ำค้างเกาะพราวบนใบไม้อ่อน แต่ทุกตารางนิ้วก็ยังคงเปล่งประกายเจิดจ้า

ภายในห้องด้านหลังเต็มไปด้วยเสียงจอแจ ชวี่หลิง หนิงเย่ว์ และบรรดาสาวใช้ต่างก็มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า พวกนางเพิ่งจะได้เป็นประจักษ์พยานในการถือกำเนิดของชีวิตใหม่ ความปีติยินดีในใจนั้นยากจะบรรยายเป็นคำพูดได้จริงๆ

โจวหยวนยืนอยู่หน้าประตู เบื้องบนคือแผ่นฟ้า เบื้องล่างคือผืนดิน ในวินาทีนี้ เขารู้สึกราวกับว่าตัวเองได้เชื่อมต่อและประสานเป็นหนึ่งเดียวกับโลกใบนี้อย่างลึกซึ้ง

ผู้ที่เดินทางข้ามเวลามา ได้หลอมรวมเข้ากับโลกใบนี้อย่างสมบูรณ์แล้ว ซึ่งทั้งหมดนี้ก็เป็นผลมาจากการถือกำเนิดของชีวิตใหม่นั่นเอง