บทที่ 564 สมรู้ร่วมคิด

บรรยากาศยามเย็นช่วงฤดูร้อนในเจียงหนานไม่ได้ร้อนอบอ้าวอย่างที่คิด ประกอบกับความร่มรื่นของสวนดอกไม้และแสงสีส้มอมแดงของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า ยิ่งทำให้รู้สึกผ่อนคลายสบายใจ

หลังจากวุ่นวายมาทั้งวัน ในที่สุดโจวหยวนก็ได้มีเวลาพักผ่อนเสียที เขานอนเอนหลังอยู่ใต้ต้นไหวในลานเรือน มองดูท้องฟ้าที่ค่อยๆ มืดลง สติเริ่มเลือนราง ความง่วงงุนเริ่มเข้าครอบงำ

แต่ดูเหมือนว่าสองพี่น้องคู่นั้น ยังต้องใช้เวลา 'ปรับความเข้าใจ' กันอีกสักหน่อย

"พี่หญิงพระแม่ พาสองคนนั้นมานี่หน่อยสิ ในฐานะอาจารย์ ข้าก็ควรจะทำหน้าที่สั่งสอนพวกนางเสียหน่อย"

โจวหยวนตะโกนเรียก