บทที่ 571 แซ่ของแผ่นดิน

คำพูดของโจวหยวนนั้นเรียกได้ว่าฮึกเหิมและทรงพลัง ทำให้กวนไฉ่ซีฟังแล้วเลือดสูบฉีดพลุ่งพล่าน

นางนั่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าแดงระเรื่อ อดไม่ได้ที่จะคิดในใจว่า... โจวหยวนพูดได้ดีจริงๆ ที่แท้เขาก็ตั้งใจทำเพื่อบ้านเมืองจริงๆ เพียงแต่วิธีการของเขาในบางครั้งอาจจะดูไม่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรมสักเท่าไหร่

แต่อุดมการณ์อันยิ่งใหญ่ ที่เกี่ยวพันถึงชะตากรรมของราษฎรทั้งแผ่นดิน ต่อให้ต้องใช้วิธีการที่เด็ดขาดไปบ้าง ก็คงไม่เป็นไรมั้ง

นางนึกถึงภาพอันน่าหดหู่ที่เคยพบเห็นระหว่างการเดินทางขึ้นเหนือล่องใต้ นึกถึงชาวบ้านที่ต้องตาบอดเพราะไม่มีปัญญาซื้อเกลือกิน ในใจก็รู้สึกทั้งสงสารและเจ็บปวด และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื้นตันกับคำพูดของโจวหยวน

บางทีแผ่นดินนี้อาจจะป่วยหนักจนยากจะเยียวยาแล้วจริงๆ ราษฎรต้องทนทุกข์ทรมานยิ่งกว่าหมูหมา พี่สาวกับโจวหยวนมีความมุ่งมั่นเป็นหนึ่งเดียวกัน ที่จะกอบกู้สถานการณ์และช่วยเหลือราษฎรทั้งแผ่นดิน