บทที่ 572 ข้าคือเจาจิ่ง

ยามเย็น ณ พระราชวังจื่อเวย เมืองหลวงเสินจิง

องค์ฮ่องเต้หญิงเจาจิ่งทอดพระเนตรกองฎีกาที่กองพะเนินเทินทึกอยู่บนโต๊ะด้วยความเหนื่อยล้า พระพักตร์นิ่วคิ้วขมวด ทันใดนั้น พระองค์ก็ปัดกองฎีกาเหล่านั้นตกลงพื้นจนหมด ผุดลุกขึ้นยืน กัดฟันตรัส "ไร้ยางอาย!"

เสี่ยวจวงยังคงยืนเงียบๆ อยู่ด้านข้าง ไม่ปริปากพูดอะไร

องค์ฮ่องเต้หญิงเจาจิ่งประทับยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เพื่อระงับอารมณ์ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "ขุนนางทั้งห้าในคณะรัฐมนตรีถึงกับรวมหัวกัน บรรดาขุนนางและเชื้อพระวงศ์ทั่วทั้งราชสำนักก็กลายเป็นครอบครัวเดียวกันไปเสียแล้ว พากันถวายฎีกาถอดถอนท่านเว่ยกั๋วกง กล่าวหาว่าเขาลุแก่อำนาจ ขูดรีดทรัพย์สินในเจียงหนาน เข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ตามอำเภอใจ สร้างความเดือดร้อนให้ราษฎรจนเกิดความโกรธแค้นไปทั่ว..."

"หึ! พวกเขานี่ช่างมีฝีมือในการใส่ร้ายป้ายสีเสียจริง!"