บทที่ 600 ข้านี่แหละคือชะตาฟ้าลิขิต

แสงจันทร์สาดส่องดั่งสายน้ำ ท้องฟ้าไร้เมฆหมอก ดินแดนเบื้องล่างอาบไล้ไปด้วยแสงสีเงินยวง ทุกสรรพสิ่งล้วนถูกชำระล้างด้วยความงามอันเลือนราง

เสียงแมลงร้องระงมอยู่ใกล้ๆ เสียงนกขมิ้นเจื้อยแจ้วมาแต่ไกล ความเงียบสงบยามราตรีและความมีชีวิตชีวาของฤดูร้อนได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันในยามนี้ ความงามของโลกหล้าเบ่งบานอย่างอิสระในมุมมืดที่แสงแดดส่องไม่ถึง

กาลเวลาได้มอบความงดงามอันเป็นเอกลักษณ์ให้กับผืนแผ่นดินแห่งนี้ ผู้คนที่สัญจรไปมาอย่างเร่งรีบมักจะมองข้ามไป มีเพียงผู้มีปัญญาที่ตื่นรู้เท่านั้น ถึงจะสามารถมองเห็นความวิเศษของการแหงนหน้ามองความยิ่งใหญ่ของดวงดาวและดวงจันทร์ และก้มมองความเจริญงอกงามของสรรพสิ่งทั้งปวงได้

เห็นได้ชัดว่าโจวหยวนยังไม่บรรลุถึงขั้นหลุดพ้นและปล่อยวางเช่นนั้น ในสายตาของเขามีเพียงผู้เป็นอาจารย์ที่อยู่ตรงหน้า ชายเสื้อที่พลิ้วไหว เส้นผมที่ปล่อยสยาย เรือนร่างที่อวบอิ่ม และสีหน้าที่ดูเหมือนจะโกรธขึ้ง...

"ว่างเปล่าถึงขีดสุด สงบนิ่งถึงแก่นแท้ สรรพสิ่งล้วนก่อกำเนิด ข้าเฝ้ามองการหวนคืน"