บทที่ 614 แม้นคนนับหมื่นแสนข้าก็จะไป

ครั้งนี้ศิษย์พี่ใหญ่ไม่ได้เรียกโจวหยวนไปร่วมโต๊ะเสวยที่พระราชวังจื่อเวย แต่นางกลับพากลุ่มขุนนางในคณะรัฐมนตรีไปยังห้องทรงพระอักษร เพื่อหารือสถานการณ์ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือต่อไป

โจวหยวนเดินออกจากวังหลวงเพียงลำพังอย่างอิสระเสรี การด่ากราดครั้งนี้ช่างสะใจนัก แต่ก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ามันสะใจตรงไหนกันแน่

อารมณ์ถูกระบายออกไปแล้ว สิ่งที่หลงเหลืออยู่มีเพียงความว่างเปล่า

แสงแดดยามเที่ยงวันสาดส่องความอบอุ่น เติมเต็มชีวิตชีวาให้กับฤดูใบไม้ร่วงอันเงียบเหงา

ชายชราเบื้องหลังวิ่งกระหืดกระหอบตามมา ยังไม่ทันจะเข้าใกล้ก็ร้องตะโกนขึ้น "ท่านเว่ยกั๋วกง ท่านเว่ยกั๋วกง รอข้าด้วย"