บทที่ 613 บริภาษเหล่าขุนนาง

เป็นที่รู้กันดีว่า สงครามครั้งนี้ต้องการโจวหยวน

เวินเถี่ยหลีตกเป็นเชลย ทำเอาพวกขุนนางเก่าแก่ถึงกับเอาหน้าไปซุกไว้ไหนไม่ถูก ประกอบกับจิตสังหารของฮ่องเต้หญิง ก็ยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกหวาดหวั่น กลัวว่าถ้าตัวเองถูกส่งไปชายแดนทั้งสาม แล้วเกิดแพ้สงครามขึ้นมา ต้านทานทัพทหารม้ามองโกลไม่อยู่ ทุกอย่างก็จบเห่

ด้วยปัจจัยหลายๆ อย่าง ทำให้พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะปริปากเสนอตัว ในเมื่อพวกขุนนางบู๊เก่าแก่ไม่อ้าปาก แล้วจะส่งพวกแม่ทัพท้องถิ่นไปงั้นหรือ? อู๋ติ้งจงกับผังลี่ซิงยังคงง่วนอยู่กับการจัดระเบียบกองทัพและเกณฑ์ทหารใหม่ ปลีกตัวไปไหนไม่ได้เลย แถมฐานะของทั้งสองคนก็ยังไม่สูงพอที่จะเป็นผู้นำทัพทั้งหมดของชายแดนทั้งสามได้

พูดให้ถึงที่สุดก็คือ ต้าจิ้นในตอนนี้ขาดแคลนยอดแม่ทัพ คนที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะรับตำแหน่งจอมทัพในเวลานี้ มีแค่โจวหยวนกับซ่งซานอ๋าวเท่านั้น

แต่ซ่งซานอ๋าวก็แก่ชรามากแล้ว