บทที่ 616 ข้าไม่ได้ไปเพื่อรักษาการที่เหอเท่า

หลังจากมื้อเที่ยงผ่านไปไม่นาน จวงเสวียนซู่ก็มาเยือน เห็นได้ชัดว่านางมาพร้อมกับพระราชโองการ เพื่อพาโจวหยวนเข้าวังไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ชวี่หลิงไม่ได้แสดงท่าทีต้อนรับขับสู้นางนัก เพียงแค่แค่นเสียงขึ้นจมูกเบาๆ แล้วเอ่ยว่า "หน่วยสืบสวนภายในไม่มีขุนนางหญิงคนอื่นแล้วหรือไง?"

คำพูดนี้ทำเอาจวงเสวียนซู่ถึงกับยืนอึ้งไปเลย โจวหยวนตบไหล่นางเบาๆ เอ่ยตัดบท "ไปกันเถอะ เข้าวังไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทก่อน" บนรถม้า จวงเสวียนซู่อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น "จู่ๆ ทำไมชวี่หลิงถึงดูมีอคติกับข้าจังล่ะ เจ้าไปพูดอะไรไม่ดีเกี่ยวกับข้าให้นางฟังหรือเปล่า?"

โจวหยวนพยักหน้ารับ "ข้าบอกนางไปว่าเจ้าเป็นชู้รักของข้า นางก็เลยคงจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่มั้ง" สีหน้าของจวงเสวียนซู่เปลี่ยนไปทันที นางไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าจะได้รับคำตอบแบบนี้ แววตาของนางฉายแววตระหนกตกใจ เสียงสั่นเครือ "เจ้า... เจ้าพูดจาเหลวไหลแบบนั้นได้ยังไงกัน"

โจวหยวนยิ้มกริ่ม "ท่านหัวหน้าจวง เรื่องที่ท่านรับปากเอาไว้ ท่านคงไม่คิดจะเบี้ยวหรอกนะ?" "คืนนั้นที่เมืองหยางโจว ท่านพูดยาวเหยียดเป็นคุ้งเป็นแควเลยนี่นา อะไรนะ อายุมากแล้วก็ต้องการผู้ชายบ้าง อยากจะจงรักภักดีต่อฝ่าบาทเลยไม่อยากแต่งงาน มองผู้ชายคนอื่นไม่เข้าตา ก็เลยชอบแค่ข้า โจวหยวน คนเดียว..."

จวงเสวียนซู่ยกมือขึ้นปิดหน้าด้วยความอับอาย รีบร้องห้าม "เจ้า... เจ้าหยุดพูดเถอะ ตอนนั้นข้าก็แค่... แค่กลัวว่าเจ้าจะแตกหักกับพี่สาวข้าต่างหากล่ะ" "ตอนที่พี่หญิงพระแม่บาดเจ็บหนัก ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งพี่สาวข้าได้เลย ข้ากลัวว่าเจ้าจะทำเรื่องโง่ๆ ลงไป" โจวหยวนดึงมือของนางออกจากใบหน้า หรี่ตามองนาง ก่อนจะเอ่ยช้าๆ "ดังนั้น ท่านก็เลยยอมพลีกายให้ข้า ดีกว่าจะยอมเห็นข้าได้รับอันตรายงั้นหรือ? ในใจท่านมีข้าสินะ"