บทที่ 617 เพียงเท่านี้งั้นหรือ

"ศึกครั้งนี้ ท่านเว่ยกั๋วกงจะรับมืออย่างไร?" น้ำเสียงหนักอึ้ง สีหน้าเคร่งเครียด กับคำถามที่ท้าทาย หยางกั๋วจงยืนอยู่หน้าประตูพระราชวังจื่อเวย ประจวบเหมาะกับที่โจวหยวนเดินออกมาพอดี เขาไม่ได้กล่าวทักทาย ราวกับล่วงรู้ทุกสิ่งทุกอย่างล่วงหน้า แววตาของเขาสงบนิ่งและลึกล้ำ คล้ายกับมองทะลุปรุโปร่งไปถึงเบื้องลึกในจิตใจของโจวหยวน โจวหยวนหรี่ตาลงเล็กน้อย เอ่ยถาม "หากใต้เท้าหยางเป็นผู้กุมอำนาจทางทหาร ท่านจะรับมืออย่างไรเล่า?" หยางกั๋วจงส่ายหน้า ตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ข้าเป็นเพียงขุนนางฝ่ายบุ๋น มิสันทัดการศึกสงคราม"

โจวหยวนกล่าว "ท่านดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีมานานหลายปี ไม่เคยทำผิดพลาดครั้งใหญ่ แม้ฝ่าบาทจะทรงไม่พอพระทัยท่านอยู่หลายส่วน แต่ก็ยังตัดใจปลดท่านออกจากตำแหน่งไม่ได้ ท่านอาจไม่สันทัดการศึก แต่ท่านสันทัดเรื่องเล่ห์เหลี่ยมการเมือง" หยางกั๋วจงหัวเราะเบาๆ เอ่ยอย่างเชื่องช้า "ท่านเว่ยกั๋วกงยังหนุ่มแน่น บางครั้งก็มองปัญหาอย่างผิวเผินเกินไป เรื่องราวบนโลกนี้หลายเรื่องไม่มีถูกมีผิดหรอก ไม่ว่าจะทำเกินเลยไปบ้าง หรือจะอนุรักษ์นิยมไปหน่อย ก็หาได้สลักสำคัญไม่ ขอเพียงจุดยืนถูกต้อง และมีความสามารถ เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว" "ข้ามีข้อเสียเล็กๆ น้อยๆ มากมาย หากฝ่าบาททรงคิดจะประหารข้าจริงๆ ย่อมหาเหตุผลได้อย่างแน่นอน แต่... ข้ารักชาติจงรักภักดีต่อกษัตริย์นะ! ข้ามีความสามารถนะ!" "หากท่านเป็นฮ่องเต้ ท่านจะสั่งประหารอัครมหาเสนาบดีที่มีทั้งความสามารถ และจงรักภักดีต่อกษัตริย์หรือ? อย่างมากท่านก็แค่ตัดพ้อต่อว่า หรือตำหนิติเตียนสักหน่อยก็เท่านั้น"

โจวหยวนแค่นเสียงเย็น "เรื่องเล่ห์เหลี่ยมการเมืองพวกท่านอาจจะเข้าใจถ่องแท้ แต่พอกองทัพทหารม้ามองโกลแปดหมื่นนายยกทัพบุกลงใต้ พวกท่านกลับคิดหาวิธีรับมือไม่ออก" หยางกั๋วจงตอบ "ราชสำนักแห่งนี้มิใช่ราชสำนักของคนเพียงคนเดียว แผ่นดินนี้ก็มิใช่แผ่นดินของคนเพียงคนเดียว ขุนนางต่างทำหน้าที่ของตน ระบบถึงจะขับเคลื่อนไปได้อย่างราบรื่น ข้าทำหน้าที่ของข้าให้ดี แม่ทัพก็ทำหน้าที่ของแม่ทัพให้ดี นี่ต่างหากคือรูปแบบที่ดีที่สุด" "หากข้า หยางกั๋วจง เก่งกาจด้านการศึกสงครามเหมือนท่าน โจวหยวน ฝ่าบาทคงไม่ปล่อยข้าไว้แน่" โจวหยวนถอนหายใจ จิ้งจอกเฒ่าตัวนี้มองทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง มิน่าล่ะ ถึงได้ยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของวงการการเมืองมานานหลายปี มั่นคงดุจขุนเขา พวกระดับเติ้งป๋อฉื่อ ด้อยกว่าเขาเยอะนัก!

โจวหยวนถาม "แล้วในสายตาของท่านอัครมหาเสนาบดีหยาง วิกฤตมองโกลควรจะแก้ไขอย่างไร?" หยางกั๋วจงยิ้มบางๆ ตอบว่า "กลยุทธ์หลัก ท่านเว่ยกั๋วกงก็ได้วางแผนไว้แล้วมิใช่หรือ? หินจากภูเขาอื่น สามารถนำมาขัดหยกได้นะ" (หมายถึง การนำจุดแข็งของผู้อื่น มาปรับปรุงแก้ไขจุดด้อยของตนเอง)

คนในราชสำนักแห่งนี้ล้วนแต่เป็นคนฉลาด เพียงแต่แต่ละคนต่างก็มีเจตนาแอบแฝง โจวหยวนส่ายหน้า ก้าวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ศึกกับมองโกลเหนือครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่โจวหยวนก็ใช่ว่าจะไร้หนทางเสียทีเดียว เพียงแต่ต้องไปถึงเมืองต้าถงก่อน ถึงจะค่อยๆ วางแผนกลยุทธ์ได้ ทว่าในยามนี้ เขาต้องจัดการปัญหาในเมืองหลวงเสินจิงให้เรียบร้อยเสียก่อน ปัญหาที่สำคัญที่สุดก็คือ สยงคั่วไห่ ในฐานะสหายเก่าที่รู้จักกันมาตั้งแต่เมืองอวิ๋นโจว ผ่านการต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมานับครั้งไม่ถ้วน ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับโจวหยวนเรียกได้ว่าลึกซึ้งยิ่งนัก โจวหยวนไม่อยากแกล้งโง่อีกต่อไปแล้ว เขาต้องการจะทำทุกอย่างให้กระจ่าง เมืองหลวงเสินจิงจะปล่อยให้มีปัจจัยที่ไม่แน่นอนหลงเหลืออยู่ไม่ได้