บทที่ 618 เปลวเพลิงลุกโชน

กว่าโจวหยวนจะเดินออกมาจากจวนของสยงคั่วไห่ ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว สหายเก่าทั้งสองคน ในที่สุดก็ปรับความเข้าใจกันได้ และบรรลุข้อตกลงร่วมกัน ความจริงแล้ว นับตั้งแต่ที่โจวหยวนนำทัพพันลี้เข้ากอบกู้ราชบัลลังก์ สยงคั่วไห่กับโจวหยวนก็ถูกมัดรวมกันเป็นก้อนเดียวไปแล้ว เขาคือแกนนำตัวจริงเสียงจริงของกลุ่มอำนาจโจว ไม่มีทางและไม่มีโอกาสที่จะทรยศได้อีกต่อไป นี่คือเหตุผลสำคัญที่สุดที่ทำให้โจวหยวนกล้าเปิดอกคุยกับเขาตรงๆ

"ภรรยาข้าเอาแต่บ่นอยู่ตลอด ว่าอยากให้ข้าสร้างผลงานใหญ่โตให้เป็นที่รักใคร่ของราษฎรแบบท่านบ้าง นางจะได้พลอยมีหน้ามีตาไปด้วย" "ตอนนี้ข้ามีโอกาสที่จะได้ทำเรื่องยิ่งใหญ่แบบนั้นแล้ว ข้าจะต้องลองสัมผัสความรู้สึกของการเป็นใหญ่เป็นโตให้ได้เลย!" "จะมังกรหนึ่งตัวหงส์สองตัว หรือมังกรหนึ่งตัวหงส์สามตัว ข้าก็จะต้องลองให้ได้!" "ถึงตอนนั้น นางก็ไม่มีข้ออ้างมาปฏิเสธข้าได้อีกแล้ว!"

แม้นี่จะเป็นเพียงคำพูดล้อเล่น แต่โจวหยวนก็สัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นอันแรงกล้าของเขาจริงๆ ดังนั้น หลังจากดื่มจนเริ่มกรึ่มๆ สยงคั่วไห่ก็ตบไหล่โจวหยวน พลางเอ่ยด้วยความสะท้อนใจว่า "ใต้เท้าโจว ลูกพี่โจว คนเราเกิดมาชาติหนึ่ง นอกจากลาภยศสรรเสริญแล้ว ก็ควรจะมีเกียรติยศ ควรจะแสวงหาการจารึกชื่อไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ด้วย" "ลาภยศสรรเสริญ ข้าหาเองได้ แต่เกียรติยศและการจารึกชื่อไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ มีเพียงท่านเท่านั้นที่ให้ข้าได้" "ข้าเป็นคนรอบคอบ แต่บนเส้นทางสายนี้ ข้าไม่เคยเสียใจเลย"

"คลุกคลีอยู่ในแวดวงขุนนางมาตั้งหลายปี เรื่องราวต่างๆ ควรจะจัดการอย่างไร ข้ารู้ดีอยู่แก่ใจ" "ข้าขอรับประกันกับท่านเพียงข้อเดียว ว่าในยามคับขัน องครักษ์เสื้อแพรจะเป็นคนของท่านอย่างแน่นอน" คำพูดประโยคนี้ ทำให้โจวหยวนคลายความกังวลลงไปได้มากจริงๆ เมื่อแหงนหน้ามองดวงจันทร์บนท้องฟ้า เขากลับพบว่าแสงจันทร์ในคืนนี้ดูสว่างไสวเสียยิ่งกว่าคืนวันไหว้พระจันทร์เสียอีก

บางทีการตัดสินใจในครั้งนี้ เขาอาจจะตัดสินใจไว้ตั้งแต่เมื่อหนึ่งปีก่อนแล้วก็เป็นได้ เพียงแต่เขาเอาแต่ลังเล ตัดใจไม่ลงสักที เอาแต่นึกถึงความดีความชอบของศิษย์พี่ใหญ่ ว่านอกจากเรื่องการทรยศในครั้งนั้นแล้ว นางก็ดีกับเขาจริงๆ มีบุญคุณกับเขาจริงๆ แต่ตอนนี้ โจวหยวนคิดตกแล้ว บุญคุณของศิษย์พี่ใหญ่ เขาจะชดใช้คืนให้ด้วยการมอบใต้หล้าให้นาง!