บทที่ 626 หินจากภูเขาอื่น สามารถนำมาขัดหยกได้

ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไพศาล หิมะขาวโพลนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย สายลมหนาวพัดกรรโชกแรง ราวกับฟ้าดินกำลังสะอื้นไห้ ลั่วจื้อหยวนห่มเสื้อคลุมขนมิงค์หนาเตอะ นั่งขดตัวอยู่บนหลังม้า ใบหน้าแดงก่ำเพราะความหนาวเย็น ร่างกายสั่นสะท้านไม่หยุด หลี่อวี้วานยังคงสวมชุดกระโปรงยาวสีเทาตัวเดิม เส้นผมปลิวไสวไปตามสายลม ทอดสายตามองไปเบื้องหน้าอย่างเงียบสงบ นางเอ่ยขึ้นช้าๆ "อย่างมากก็อีกสองวัน เราก็จะถึงจุดหมายแล้ว"

ร่างกายของลั่วจื้อหยวนแทบจะแข็งทื่อ ริมฝีปากแห้งผาก พึมพำเสียงสั่น "ท่านอาจารย์... ท่านรับปากข้าไว้แล้วนะขอรับ ว่าถ้าข้า... ถ้าข้าอดทนผ่านไปได้ ท่านจะรับข้าเป็นศิษย์" หลี่อวี้วานตอบ "การอดทนไม่ใช่เรื่องยาก มันเป็นเพียงแค่พื้นฐานของการทำอะไรให้สำเร็จเท่านั้น สิ่งที่เจ้าต้องทำให้ได้ก็คือ เกลี้ยกล่อมให้เผ่าโฮชุตยอมส่งทหารไปช่วยรบต่างหาก" สีหน้าของลั่วจื้อหยวนเจื่อนลงทันที เขาไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด จะให้เขาอาศัยแค่ฐานะทายาทของราชวงศ์เผ่าโฮชุต ไปพูดปากเปล่าขอให้เขาส่งทหารมาช่วยเนี่ยนะ? นั่นมันเรื่องไร้สาระชัดๆ! แต่ในเวลานี้เขาไม่กล้าพูดอะไรบั่นทอนกำลังใจ ทำได้เพียงหัวเราะแห้งๆ สองที แล้วพยักหน้ารับอย่างจำใจ

ทั้งสองฝ่าลมฝนและหิมะมุ่งหน้าขึ้นเหนือมาตลอดทาง จนในที่สุดวันที่สาม ท้องฟ้าก็แจ่มใส พวกเขาได้เห็นทะเลสาบและทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ บนทุ่งหญ้ากว้างใหญ่นั้น มีฝูงวัวฝูงแกะเดินเล็มหญ้า ม้าวิ่งควบไปมา กระโจมมองโกลตั้งเรียงรายกระจัดกระจายไปทั่วราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า มีเสียงคนโห่ร้อง ในมือถือดาบยาว สวมหมวกหนาเตอะ ควบม้ากรูกันเข้ามาหาหลี่อวี้วานและลั่วจื้อหยวน ไม่นาน พวกเขาก็ถูกล้อมเอาไว้ เหล่านักรบแห่งทุ่งหญ้าที่เดิมทีมีท่าทีดุร้าย แต่พอได้เห็นใบหน้าของหลี่อวี้วาน ต่างก็พากันยืนอึ้งไปตามๆ กัน จากนั้นพวกเขาก็ส่งเสียงร้องโวยวาย ฟังไม่ออก ควบม้าวนเวียนไปรอบๆ ตัวนาง

หลี่อวี้วานเอ่ยขึ้น "ขอคนที่พูดภาษาฮั่นได้หน่อย ข้าฟังพวกเจ้าไม่ออก" แน่นอนว่าพวกเขาก็ฟังที่นางพูดไม่ออกเช่นกัน แต่สำหรับเผ่าโฮชุตแล้ว การมีแขกมาเยือนถือเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่ง ไม่นานก็มีคนรีบไปรายงานเรื่องนี้ ต่อมา ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งควบม้าตรงเข้ามา พอเห็นหลี่อวี้วาน เขาก็ขมวดคิ้วทันที "แม่นาง ท่านคือ? ท่านมาจากเมืองกานซู่หรือ?" ภาษาฮั่นของเขาไม่ค่อยชัดนัก แต่ก็พอฟังรู้เรื่อง

เผ่าโฮชุตมักจะติดต่อค้าขายกับเมืองกานซู่เป็นประจำ เวลาที่ขาดแคลนเสบียง พวกเขาก็ต้องไปหาซื้อที่เมืองกานซู่ นี่เป็นรากฐานที่ลั่วหงได้ปูทางเอาไว้ หลี่อวี้วานตอบ "ข้าเป็นราชทูตของต้าจิ้น ต้องการเข้าพบท่านต้าข่านของพวกเจ้า" ชายวัยกลางคนถึงกับอึ้งไปเลย ติดต่อกับชาวฮั่นมาตั้งหลายปี เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงเป็นทูตมาก่อนเลย แต่วินาทีต่อมา เขากลับกระโดดลงจากหลังม้า คุกเข่าลงข้างหนึ่งบนพื้น มือขวาทาบไว้ที่หน้าอก นี่คือการแสดงความเคารพขั้นสูงสุดของพวกเขา เพราะในมือของหลี่อวี้วาน กำมีดทองคำเล่มหนึ่งเอาไว้ มันส่องประกายเจิดจ้าสะท้อนแสงแดด