บทที่ 629 ความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในภาคตะวันตกเฉียงใต้

"ท่านต้าข่าน มีข่าวมาจากทางทิศตะวันออกขอรับ" ภายในกระโจมบัญชาการของกองทัพมองโกล ทหารยามนายหนึ่งนำจดหมายฉบับหนึ่งมายื่นให้ พร้อมกระซิบรายงาน "สถานการณ์ของแมนจูตะวันออกยุติลงแล้ว หวงไท่จี๋ได้สืบทอดตำแหน่งฮ่องเต้ต่อจากนูรฮาชี ขนานนามแผ่นดินว่าเทียนชง เปลี่ยนชื่อประเทศจากต้าจินเป็นต้าชิง และเข้ารวบอำนาจการปกครองและการทหารของต้าจินทั้งหมดแล้วขอรับ"

ชาปู้ตานเปิดจดหมายอ่านอย่างละเอียดเนิ่นนาน ก่อนจะถอนหายใจยาว "สำหรับมองโกลอย่างพวกเรา นี่ไม่ใช่ข่าวดีเลยนะ!" ใบหน้าของเขาฉายแวววิตกกังวล รำพึงรำพัน "เมื่อสามเดือนก่อน ชายผู้นี้เดินทางมาหาข้าถึงทุ่งหญ้า เสนอแผนการที่เรียกว่า 'ยุคแห่งการช่วงชิงแผ่นดิน' อธิบายเป็นฉากๆ อย่างมีหลักการและเหตุผล เขาบอกให้ข้าใช้ประโยชน์จากความขัดแย้งภายในของต้าจิ้น ก่อสงครามขึ้นพร้อมกันทั้งทางเหนือและทางใต้ เพื่อโค่นล้มมหาอำนาจอย่างต้าจิ้นให้จงได้"

"ตอนนั้นข้าก็แค่คิดว่าแผนการนี้มีความเป็นไปได้ มีจินตนาการล้ำเลิศ และสมเหตุสมผลดี แต่ข้าไม่คิดว่าพวกเราจะทำสำเร็จหรอก" "แต่หลังจากนั้น พอข้าเดินทางไปมองโกลทางเหนือ กลับสามารถโน้มน้าวเผ่าต่างๆ ทางเหนือให้ยอมสวามิภักดิ์ จนข้าได้ขึ้นเป็นต้าข่านชั่วคราว เรื่องนี้เกินความคาดหมายของข้ามาก และทำให้ข้าเริ่มนับถือชายผู้นี้ขึ้นมาจริงๆ" "เขามองสถานการณ์ได้ทะลุปรุโปร่งเหลือเกิน ไม่เพียงแต่รู้ไส้รู้พุงต้าจิ้น แต่ยังเข้าใจพวกมองโกล รู้ถึงความขัดแย้งระหว่างเผ่า และเข้าใจความต้องการของพวกเราเป็นอย่างดี" "แต่ถึงอย่างนั้น ข้าก็ยังไม่อยากเชื่ออยู่ดี ว่าเขาจะสามารถสืบทอดอำนาจได้ภายในเวลาอันสั้นขนาดนี้"

พูดถึงตรงนี้ เขาก็หันไปมองคนสนิท เอ่ยถามเสียงเครียด "สายสืบของเราสืบรู้ไหม ว่าเขาใช้วิธีไหนจัดการ?" คนสนิทตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ฆ่าขอรับ! เขาฆ่าพี่น้องของตัวเองไปหลายคน ภายในชั่วข้ามคืนก็สามารถควบคุมตัวไต้ซ่านและอะไป ซึ่งเป็นคู่แข่งคนสำคัญไว้ได้ ปราบปรามเผ่าต่างๆ ของแมนจูจนราบคาบ และขึ้นครองราชย์ได้สำเร็จขอรับ" ชาปู้ตานขมวดคิ้ว "ช่างมีเล่ห์เหลี่ยมล้ำลึก วิสัยทัศน์กว้างไกล ทำงานเด็ดขาดและโหดเหี้ยม ชายผู้นี้ไม่เพียงแต่เป็นศัตรูตัวฉกาจของต้าจิ้นเท่านั้น แต่ยังเป็นศัตรูตัวฉกาจของมองโกลเราด้วย!" "แต่ข่าวดีก็คือ แผนการ 'ยุคแห่งการช่วงชิงแผ่นดิน' ดูเหมือนกำลังจะสำเร็จจริงๆ"

ยังไม่ทันขาดคำ ก็มีเสียงร้องตะโกนดังลั่นมาจากข้างนอก "รายงาน! รายงาน!" ชายฉกรรจ์นายหนึ่งวิ่งหน้าตั้งเข้ามา ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น ตะโกนเสียงดัง "เรียนท่านต้าข่าน มีกองทัพฮั่นปรากฏตัวอยู่ทางด้านหลังของเราขอรับ ไม่รู้ว่ามีกำลังพลเท่าไหร่ พวกมันบุกทะลวงไปตามเผ่าต่างๆ บนทุ่งหญ้า ทำลายจุดพักพิงของเราไปกว่าสิบแห่งแล้ว แม้แต่เมืองซาจิ่งก็เสียให้พวกมันแล้วขอรับ" ชาปู้ตานผุดลุกขึ้นยืนทันที รูม่านตาเบิกกว้างด้วยความตระหนก