บทที่ 628 ยุคแห่งการช่วงชิงแผ่นดิน

ค่ายทหารมองโกลตั้งเรียงรายล้อมรอบเป็นวงกลมดั่งหมู่ดาวล้อมเดือน รอบนอกหนาแน่น ตรงกลางโปร่งตา มีทหารลาดตระเวนเดินขวักไขว่ การคุ้มกันเป็นไปอย่างแน่นหนา

ภายในกระโจมสีขาวหลังใหญ่ตรงกลาง ชาปู้ตานนั่งอยู่บนบัลลังก์ กวาดสายตามองชายฉกรรจ์หลายคนที่อยู่รอบๆ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ

"พวกเราเพิ่งจะมาถึงที่นี่ได้ไม่นาน แค่สิบกว่าวันเอง แหล่งน้ำและเสบียงอาหารก็อุดมสมบูรณ์ กองหนุนและเสบียงก็ส่งมาไม่ขาดสาย จะต้องรีบร้อนไปทำไมกัน?"

ต่างจากชายฉกรรจ์ชาวมองโกลทั่วไป ถึงแม้ชาปู้ตานจะมีรูปร่างสูงใหญ่ บึกบึน กำยำ แต่เขากลับมีน้ำเสียงที่นุ่มนวล จังหวะการพูดจาไม่ช้าไม่เร็ว

เขารินน้ำชาให้ตัวเอง ค่อยๆ จิบ พลางเอ่ยเสียงเบา "ตอนนี้คนที่ควรจะร้อนใจไม่ใช่พวกเรา แต่เป็นท่านเว่ยกั๋วกงแห่งต้าจิ้นต่างหาก สถานการณ์การรบทางตะวันตกเฉียงใต้ดุเดือดขึ้นทุกวัน เขาคงจะนอนไม่หลับกระสับกระส่ายน่าดู"