บทที่ 647 แสงสว่างและความมืด

ท่ามกลางเสียงร้องไห้คร่ำครวญของชาวมองโกล และเปลวเพลิงที่ลุกโชนเผาผลาญเมืองต้าคูหลุน กองทัพกว่าสิบหกหมื่นนายยาตราทัพมุ่งหน้าขึ้นสู่ทิศเหนือ มุ่งสู่ภูเขาหลางจวีซวีอย่างเกรียงไกร

สภาพอากาศบนทุ่งหญ้าช่างแปรปรวนรวดเร็วนัก

ดวงอาทิตย์หายลับไปตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้ สายลมหนาวพัดกรรโชกมาจากทิศเหนือ ส่งเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงสะอื้นไห้ คล้ายกับต้องการจะพัดผลักไสเหล่าทหารต้าจิ้นให้ถอยกลับไป

พายุหิมะโหมกระหน่ำลงมาอย่างรวดเร็ว ทว่าพายุหิมะที่ปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า ก็ไม่อาจหยุดยั้งกองทัพที่รวมเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันได้ พวกเขาก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างหนักแน่น มุ่งหน้าขึ้นสู่ทิศเหนือโดยไม่คิดจะหยุดพัก

พวกเขาเดินทางฝ่าพายุหิมะเช่นนี้มาเป็นเวลาถึงแปดวันเต็ม พายุหิมะยังคงโหมกระหน่ำ ราวกับว่าฟ้าดินไม่อยากให้ทหารต้าจิ้นเดินทางขึ้นเหนือไปมากกว่านี้