บทที่ 652 ข้าขอรับคำสาปแช่งชั่วกัปชั่วกัลป์ไว้เอง

"ยุ้งฉางประตูตะวันออกมีเสบียงตุนไว้หนึ่งล้านสองแสนต้าน แต่เนื่องจากไฟโหมกระหน่ำรุนแรงมาก กว่าจะดับไฟได้ก็ใช้เวลาไปถึงสองวันเต็มๆ จากการประเมินของกรมพระคลัง ยังคงมีเสบียงเหลือให้บริโภคได้อีกสี่แสนต้าน เมืองหลวงเสินจิงจึงยังไม่เกิดวิกฤตขาดแคลนเสบียงในระยะสั้นนี้พ่ะย่ะค่ะ"

"ส่วนเรื่องราษฎรในเมืองจำนวนมากล้มป่วยจากการถูกวางยาพิษ หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว พบว่ามีคนลอบวางยาพิษในบ่อน้ำจริง ยาพิษที่ใช้ไม่ได้เพิ่งซื้อมาเร็วๆ นี้ แต่น่าจะสะสมมานานหลายปีแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

"ตอนนี้หน่วยองครักษ์เสื้อแพรจับกุมผู้ต้องสงสัยได้ยี่สิบแปดคนแล้ว หลังจากเค้นสอบอย่างหนัก ก็สามารถสาวไส้ไปถึงตัวหัวหน้าได้ แต่หัวหน้าคนนี้ก็ไม่รู้แน่ชัดว่ามีสายลับของแมนจูตะวันออกแฝงตัวอยู่ในเมืองหลวงเสินจิงอีกกี่คนกันแน่พ่ะย่ะค่ะ"

หยางกั๋วจงกราบทูลรายงานอย่างเคร่งเครียด ก่อนจะกล่าวเสริม "กระหม่อมได้สั่งการให้ผู้ว่าการเมืองหลวงเสินจิง เกณฑ์ราษฎรมาเฝ้าบ่อน้ำทั้งวันทั้งคืนแล้วพ่ะย่ะค่ะ โดยผู้เฝ้ายามต้องมีอายุไม่ต่ำกว่าสี่สิบปี และต้องเป็นคนท้องถิ่นที่เกิดในเมืองหลวงเสินจิงเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ"

องค์ฮ่องเต้หญิงเจาจิ่งมีสีพระพักตร์เขียวคล้ำ กัดพระทัยตรัสถาม "ครั้งนี้มีบ่อน้ำกี่บ่อที่ถูกวางยาพิษ?"