บทที่ 653 คำครหา

แสงอาทิตย์อัสดงลับขอบฟ้าไปแล้ว

ทว่าบนท้องฟ้าทางทิศตะวันตกยังคงหลงเหลือแสงสีแดงระเรื่อ แสงของความตายสาดส่องลงบนป้อมปราการอันเก่าแก่แห่งนี้ ขับเน้นคราบเลือดที่สาดกระเซ็นให้ดูแดงฉานและน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น

เหล่าทหารหาญเอนหลังพิงซากศพ กอดอาวุธคู่กายไว้แน่น ใบหน้าเหม่อลอย นั่งพักผ่อนอย่างเงียบงัน

การศึกครั้งนี้ สำหรับพวกเขาแล้ว ไม่ต่างอะไรกับการถูกทรมานอย่างแสนสาหัส พวกเขาต้องลงมือสังหารผู้คนไปนับไม่ถ้วน และคนที่พวกเขาฆ่าไปนั้น แทบทั้งหมดล้วนเป็นพี่น้องร่วมชาติของตนเอง

เรี่ยวแรงของพวกเขาถูกสูบจนเหือดแห้ง จิตใจก็บอบช้ำอย่างหนักหน่วง