บทที่ 665 ภาคเหนือสงบสุข

ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดงสีเลือด กองทัพสองแสนเจ็ดหมื่นนายทำได้เพียงยืนมองหวงไท่จี๋และพรรคพวกทยอยขึ้นเรือลาดตระเวนไปทีละคนๆ

เหล่าขุนพลต่างกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ การที่ต้องทนเห็นศัตรูอยู่ตรงหน้าแต่กลับไม่สามารถทำลายล้างพวกมันได้ ทั้งที่อุตส่าห์วางแผนมาอย่างยาวนานและระดมกำลังมาโอบล้อมอย่างมหาศาล แต่สุดท้ายกลับต้องคว้าน้ำเหลว ความรู้สึกผิดหวังและไร้เรี่ยวแรงเช่นนี้ ชวนให้แทบคลั่งตายจริงๆ

โจวหยวนไม่ได้จากไปไหน เขายืนหยัดอยู่ท่ามกลางแสงสนธยาเป็นเวลานาน เฝ้ามองทุกสิ่งทุกอย่างอย่างเงียบงัน จนกระทั่งท้องฟ้ามืดมิด หมอกหนาเริ่มก่อตัว ปกคลุมไปทั่วบริเวณ และน้ำค้างแข็งเกาะพราวบนพื้นดิน

ในที่สุดเขาก็ส่ายหน้า ถอนหายใจเบาๆ "ถอยทัพเถอะ"

หลี่อวี้วานปลอบ "เจ้าปกป้องภาคตะวันตกเฉียงเหนือไว้ได้ กวาดล้างมองโกลจนราบเป็นหน้ากลอง การทำศึกอย่างยากลำบากมาครึ่งปี ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้อะไรเลยนะ"