บทที่ 667 ตัดสินใจเอง

อาจารย์ม่อแห่งสำนักไท่เสวีย ยืนตระหง่านอยู่บนจุดสูงสุดของยุคสมัย ด้วยสายตาอันเฉียบแหลมและวิสัยทัศน์อันกว้างไกล เขาได้หยิบยกความผิดสิบประการของโจวหยวนขึ้นมาแจกแจงอย่างเป็นฉากๆ

นี่ไม่ใช่เรื่องตลกเลยสักนิด

แต่ที่น่าขันก็คือ ราษฎรบางส่วนเมื่อได้ฟังและลองไตร่ตรองดู กลับรู้สึกว่าคำพูดของอาจารย์ม่อมีเหตุผล ในชั่วพริบตา สายตาของทุกคนที่มองไปยังโจวหยวนก็เปลี่ยนไป สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนตามไปด้วย

บรรยากาศภายในงานพิธีบวงสรวงฟ้าดิน กลายเป็นความอึมครึมและน่าอึดอัดขึ้นมาทันที

หยางกั๋วจงสูดลมหายใจเข้าลึก ตวาดลั่น "ไอ้แก่บังอาจ! ไม่รู้เรื่องความพลิกผันของสถานการณ์ในสนามรบ ไม่เข้าใจถึงความยากลำบากของการทำสงคราม ยังบังอาจมาพ่นคำโตวิพากษ์วิจารณ์ราชการแผ่นดินอยู่ที่นี่ ช่างโง่เขลาเบาปัญญาสิ้นดี"