บทที่ 677 ยามวิกาลในวังต้องห้าม

"เขามันบ้าไปแล้วจริงๆ! นั่นมันอัครมหาเสนาบดีเชียวนะ!"

ยามวิกาลอันดึกสงัด องค์ฮ่องเต้หญิงเจาจิ่งยังคงไม่บรรทม เฝ้ารอฟังข่าวคราวอย่างใจจดใจจ่อ

ทว่าเมื่อข่าวส่งมาถึง พระองค์ก็แทบจะคุมพระสติไม่อยู่ "เขาไม่รู้หรือไงว่าหยางกั๋วจงสำคัญแค่ไหน! เขาเป็นคนที่กำราบขุนนางทั้งราชสำนักได้! เป็นคนที่ทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ! รู้จักผ่อนสั้นผ่อนยาว รู้จักวางตัว แถมยังมีประสบการณ์การเป็นขุนนางมาอย่างโชกโชน นอกจากเรื่องชอบแบ่งพรรคแบ่งพวกกับละโมบเงินทองแล้ว เขาก็ไม่มีข้อเสียอะไรเลย"

"อีกอย่าง การแบ่งพรรคแบ่งพวกมันก็เป็นแค่เรื่องของการต่อสู้แย่งชิงอำนาจระหว่างขุนนางด้วยกันเอง อย่างมากก็แค่ความขัดแย้งระหว่างพระราชอำนาจกับอำนาจของอัครมหาเสนาบดี มันไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไร ทำไมถึงต้องลงมือฆ่ากันด้วย!"

จวงเสวียนซู่เอ่ยเสียงแผ่ว "ฝ่าบาท หยางกั๋วจงเป็นคนส่งคนไปลอบสังหารที่จวนกั๋วกงนะพ่ะย่ะค่ะ... นี่คือสิ่งที่โจวหยวนยอมรับไม่ได้เด็ดขาด"