บทที่ 679 ก็ยังคงเป็นจดหมาย

ความโลภของมนุษย์นั้นไร้ขีดจำกัด

ตอนที่กินได้แต่ผัก ก็อยากกินเนื้อ พอมีเนื้อกิน ก็อยากไปกินอาหารดีๆ ที่ร้าน พอมีเงินไปกินที่ร้าน ก็อยากไปกินดื่มสังสรรค์กับเพื่อนฝูง

พอกินอิ่มดื่มด่ำกับเพื่อนฝูงเสร็จ ก็มักจะชวนกันต่อว่า "ไปต่อไหม! ข้าถามว่ามึงจะไปต่อไหม!"

โจวหยวนเข้าใจความรู้สึกนี้ดี ดังนั้นตอนที่เขานอนอยู่บนเตียง เขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดนิดๆ "เอาเป็นว่า ต่อไปก็ไม่ต้องเรียกข้ามานอนด้วยแล้วล่ะ น่าเบื่อจะตายชัก"

องค์ฮ่องเต้หญิงเจาจิ่งสวมฉลองพระองค์เสร็จเรียบร้อยแล้ว สีพระพักตร์ดูสดใสเปล่งปลั่ง ความกังวลใจหายไปกว่าครึ่ง หลังจากได้หลับสนิทมาทั้งคืน พระองค์ก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตาเห็น ดวงพระเนตรเป็นประกายวิบวับ