บทที่ 706 ประลองปัญญา ชิงไหวชิงพริบ

แสงจันทร์สาดส่องลงมาดุจสายน้ำ เงามืดของเทือกเขาอูเหมิงทอดตัวยาวพาดผ่านเส้นขอบฟ้า ณ ลานเซียงสุ่ย กองไฟลุกโชติช่วงสว่างไสว ชาวบ้านจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังร้องรำทำเพลงกันอย่างสนุกสนาน ล้อมวงกันเป็นวงกลมวงแล้ววงเล่า บรรยากาศช่างคึกคักและมีชีวิตชีวายิ่งนัก

การจะตามหาชาวฮั่นที่แฝงตัวอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่พลุกพล่านและสับสนวุ่นวายเช่นนี้ มันก็ไม่ต่างอะไรกับคนบ้าฝันกลางวัน

สุ่ยโจวนำลูกน้องกว่าสี่สิบคนเดินเบียดเสียดแทรกตัวไปตามฝูงชน แต่ก็คว้าน้ำเหลว

เขาเกาหัวแกรกๆ ด้วยความหงุดหงิด ความกดดันเริ่มถาโถมเข้าใส่ หากทำงานนี้พลาด ท่านนายอำเภอต้องไม่เลื่อนขั้นให้เขาแน่ๆ แล้วเขาจะก้าวหน้าได้ยังไง? จะมีหน้ามีตาได้ยังไง? จะเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ได้ยังไง?

เขาคิดหาวิธีอย่างหนักหน่วง ในที่สุดก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ว่าจะเริ่มสืบจากหมู่บ้านหวยซีของตัวเองนี่แหละ