บทที่ 707 ป้องกันยากยิ่ง

"ช่างน่าขันนัก ไม่คิดเลยว่าตาแก่มู่หรงจะเข้ามาร่วมวงด้วย"

ภายในเต็นท์เรียบง่ายริมฝั่งแม่น้ำของลานเซียงสุ่ย นายอำเภอผู้นำชนกลุ่มน้อยกำลังแล่เนื้อด้วยมีดสั้น พลางเอ่ยขึ้น "ข้าบอกแล้วว่าเจ้าเด็กสุ่ยโจวนั่นมันฉลาดเป็นกรด ทำไมตั้งนานถึงยังจับคนไม่ได้สักที"

"ดีนะที่ข้าส่งพวกเจ้าไปสะกดรอยตามมัน ไม่อย่างนั้นคงไม่รู้เลยว่าหมู่บ้านชาวแม้วในสุ่ยซีกำลังจะพลิกแผ่นดิน"

เขาโยนเนื้อย่างเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น ถามช้าๆ "แล้วชาวฮั่นสองคนนั้น มีคนคอยจับตาดูอยู่ใช่ไหม?"

"จับตาดูอยู่ไม่คลาดสายตาเลยขอรับ"