บทที่ 71 ดักปล้นกลางทาง ใช้เงินซื้อใจ

อารมณ์ผู้หญิงนี่เดาใจยากเสมอ อย่างน้อยโจวหยวนก็เดาใจฉวี่หลิงไม่ถูก อยู่ๆ นางก็อารมณ์ดีขึ้นมาเฉยๆ

ตลอดทาง นางคอยแนะนำทิวทัศน์รอบข้าง เล่าถึงสภาพสังคมของเมืองหลินอัน สาธยายประวัติบัณฑิตคนดัง พูดไปจิบน้ำไป ทำเอาโจวหยวนและจื่อหยวนทึ่งในความรู้รอบตัวของนาง

สมกับเป็นเจ้าของสำนักพิมพ์ รู้ลึกรู้จริงไปซะทุกเรื่อง

รถม้าวิ่งไปเรื่อยๆ จนแวะพักกินข้าวที่เมืองเล็กๆ กลางทาง หุ่นยักษ์ของกวนต้าหย่งดึงดูดสายตาผู้คนได้ทุกที่ ยิ่งมีสาวงามอย่างฉวี่หลิงอยู่ด้วย ยิ่งเป็นจุดสนใจ

แต่ที่น่าทึ่งกว่าคือ กวนต้าหย่งฟาดข้าวไปคนเดียวเท่ากับห้าหกคนกิน กินเสร็จยังตบพุงดังปุๆ เรอเสียงดัง แล้วหัวเราะร่าอย่างมีความสุข

เดินทางต่ออีกพักใหญ่ จนตะวันเริ่มคล้อยต่ำ ใกล้จะถึงเมืองหลินอันเต็มที

"คุณหนู! ท่าไม่ดีแล้ว มีคนขวางทางอยู่ข้างหน้า!"

คนขับรถม้าคันหน้าตะโกนบอก

สิ้นเสียง ก็มีเสียงตะโกนก้อง โจรนับสิบคนถือดาบพุ่งออกมาจากป่า ล้อมรถม้าทั้งสี่คันไว้

ฉวี่หลิงหน้าถอดสี อุทาน "บนถนนหลวงมีโจรได้ยังไง!"

โจวหยวนไม่ตกใจ ยิ้มมุมปาก "งานเข้าพวกมันแล้วล่ะ บนรถคันหลังมีตัวอันตรายที่พวกมันไม่ควรแหยมด้วยอยู่"

พูดจบ โจวหยวนก็ตะโกน "ต้าหย่ง ลงไปดูซิ ใครซ่าก็จัดหนักได้เลย"

กวนต้าหย่งซื่อบื้อ แต่ไม่ได้โง่

เจอโจรนับสิบถือดาบ เขาไม่เดินดุ่มๆ เข้าไปให้โดนฟันหรอก

เขาแค่เดินลงจากรถ แล้วหยิบอาวุธคู่ใจจากหลังคารถออกมา

ทวนวงเดือนหนักแปดสิบชั่งที่กวนเทียนซื่อยอมควักเงินห้าสิบตำลึงสั่งทำพิเศษให้ลูกชาย

คนทั่วไปแค่ยกยังไม่ขึ้น อย่าว่าแต่จะเอามาแกว่งเลย

แต่กวนต้าหย่งถือมันเหมือนกิ่งไม้ เขาคำรามลั่น เหวี่ยงทวนทีเดียวเกิดเสียงลมหวีดหวิว

ร่างยักษ์กับอาวุธมหาประลัย ทำเอาโจรนับสิบขาสั่นพั่บๆ แทบจะวิ่งหนีป่าราบ

"อยู่บนรถ อย่าขยับ"

โจวหยวนลงจากรถ มองพวกโจรแล้วพูดเรียบๆ "หัวหน้าอยู่ไหน ออกมาคุยกันหน่อย ไม่งั้นข้าจะสั่งให้เจ้ายักษ์นั่นลงมือ ดูซิว่าจะหนีรอดไปได้สักกี่คน"

พวกโจรเริ่มถอยกรูด

เจอสัตว์ประหลาดแบบนี้ ใครจะกล้าสู้!

โดนฟาดทีเดียวคงเละเป็นโจ๊ก

"อะแฮ่ม!"

ชายวัยกลางคนหน้าตาเจ้าเล่ห์เหมือนลิง เดินออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ประสานมือ "นายท่าน ล่วงเกินแล้ว พวกข้าก็แค่หาเช้ากินค่ำ เจอคนจริงแบบนี้ก็ขอยอมแพ้ ขอทางรอดให้พี่น้องข้าหน่อยได้ไหม?"

เขารู้ดีว่าถ้าหนีตอนนี้ อย่างน้อยต้องมีคนตายสองศพแน่ๆ ด้วยฝีมือเจ้ายักษ์นั่น

ถ้าลูกน้องตาย แก๊งเขาคงแตก

เลยต้องขอยอมแพ้ดีกว่า

โจวหยวนเรียก "เข้ามาคุยกัน ชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร?"

ชายคนนั้นเหงื่อตก กัดฟันตอบ "ข้าน้อยฉินซาน เป็นคนหูโจวคนพวกนี้ก็พี่น้องคนบ้านเดียวกัน พูดตรงๆ นะนายท่าน อยู่ไม่ได้จริงๆ ถึงต้องมาเป็นโจร ขอความเมตตาเถอะครับ พวกเรามีลูกมีเมียรออยู่ ข้าพาพวกเขาออกมา ก็ต้องพาพวกเขากลับไปให้ครบ!"

พูดตอนท้าย ฉินซานเสียงสั่นเครือ

แรงกดดันจากทวนยักษ์เล่มนั้นมันน่ากลัวเกินไป

โจวหยวนถามเสียงเรียบ "พวกเจ้าปล้นแถวนี้ตลอดเหรอ?"

"เปล่าครับ"

ฉินซานส่ายหน้า "ปกติพวกเรารับจ้างเป็นคนคุมบ่อนในหลินอัน แต่เงินไม่พอยาไส้ เลยต้องออกมาหาลำไพ่พิเศษบ้าง ไม่กล้าทำบ่อยหรอก ทางการเขาเข้มงวด"

โจวหยวนถาม "บ่อนไหน? ชื่ออะไร?"

ฉินซานหน้าเจื่อน ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่กล้าไม่ตอบ "บ่อนเป้าฟู่"

ชื่อบ่อนตรงตัวดีแฮะ ข้ายังอยากไปรวยเปรี้ยงปร้างบ้างเลย

โจวหยวนยิ้ม "ปล้นไปจะได้สักกี่ตังค์เชียว คนทั่วไปไม่พกเงินเยอะหรอก แต่ข้าเป็นข้อยกเว้น"

เขาล้วงตั๋วเงินสองใบออกมา ยิ้มกว้าง "นี่ตั๋วเงินสองร้อยตำลึง ไม่ใช่แค่พอให้พวกเจ้าไปเที่ยวเตร่ แต่เลี้ยงคนทั้งหมู่บ้านเจ้าได้เลย"

ตาพวกโจรลุกวาว กลืนน้ำลายดังเอือก

ฉินซานหัวไว รีบคุกเข่าลงทันที ตะโกนลั่น "นายท่าน มีอะไรให้รับใช้บอกมาเลย! บุกน้ำลุยไฟ พวกข้ายอมทำทุกอย่าง!"

โจวหยวนยื่นเงินให้ "ไม่มีอะไรให้ทำตอนนี้ เอาไปใช้ซะ แล้วเลิกปล้นซะนะ ว่างๆ ข้าจะไปหา"

ฉินซานรับเงินมาอย่างงงๆ วันนี้เจอพ่อพระมาโปรดหรือไงเนี่ย?

แต่โจวหยวนหันไปสั่ง "ต้าหย่ง โชว์ฝีมือให้ดูหน่อย"

"จัดไปครับลูกพี่!"

กวนต้าหย่งถาม "ฆ่าคนไหนดีครับ?"

พวกโจรวงแตก ถอยกรูด ไม่มีใครอยากตายฟรี

โจวหยวนกลอกตา "แค่ให้โชว์ฝีมือเฉยๆ โว้ย!"

กวนต้าหย่งคิดแป๊บหนึ่ง แล้วก็เริ่มควงทวนยักษ์ไปมา ท่าทางไม่ได้สวยงามอะไรหรอก

แต่แรงช้างสารทำให้ทวนหนักอึ้งพลิ้วไหวราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย ลมพัดกรรโชก ฝุ่นตลบอบอวล

"พอ!"

โจวหยวนรีบสั่งหยุด เชี่ยเอ๊ย คนหรือเปล่าวะเนี่ย ของหนักแปดสิบชั่งแกว่งเล่นเหมือนไม้จิ้มฟัน แรงควายชัดๆ!

พวกโจรหน้าซีดเผือด ขวัญหนีดีฝ่อ

โจวหยวนหันมาบอกฉินซาน "จำไว้ ข้าจะไปหาเจ้าที่บ่อน ถึงตอนนั้นถ้าข้าสั่งให้ทำอะไร ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด"

"แน่นอน เจ้าจะเลือกไม่กลับไปที่บ่อนก็ได้ แต่ถ้าทำแบบนั้น เงินก้อนต่อไปใครจะให้เจ้าล่ะ?"

พูดจบ โจวหยวนก็ขึ้นรถม้าจากไป

ทิ้งให้กลุ่มโจรยืนงงในดงฝุ่น กำตั๋วเงินสองร้อยตำลึงไว้แน่น

ในรถม้า ฉวี่หลิงขมวดคิ้ว "พวกเขามาปล้นเจ้า ทำไมเจ้ายังให้เงินพวกเขาอีก?"

โจวหยวนตอบ "เงินข้าไม่ได้หาง่ายๆ ข้าเพิ่งมาที่นี่ จำเป็นต้องมีคนทำงานให้ พวกเจ้าถิ่นพวกนี้แหละเหมาะที่สุด"

ฉวี่หลิงแย้ง "แล้วถ้าพวกเขาไม่กลับไปที่บ่อนล่ะ?"

"เป็นไปไม่ได้!"

โจวหยวนตอบเสียงเรียบ "พวกเขายอมเป็นโจรเพราะเงิน ก็ต้องยอมทำงานให้ข้าเพราะเงินเหมือนกัน"

"สำหรับคนพวกนี้ เงินคือทุกสิ่ง"

ฉวี่หลิงอดถามไม่ได้ "โจวหยวน เจ้ามาหลินอัน ไม่ใช่แค่เรื่องโม่ยวิ่นไจใช่ไหม? มีเรื่องอื่นอีกเหรอ?"

โจวหยวนยิ้มช้าๆ "คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเจ้าตอนนี้ คือ นายกองร้อยโจวหยวน แห่งกองพันองครักษ์เสื้อแพรประจำเมืองหลินอัน"

"ข้ามารายงานตัวรับตำแหน่ง"

ฉวี่หลิงสูดหายใจลึก ยิ้มขื่น "เอาล่ะ สุนัขรับใช้ราชสำนัก เหยี่ยวล่าเหยื่อของฮ่องเต้หญิง ในสายตาบัณฑิต มีตำแหน่งนี้แล้วคงหาเพื่อนยากหน่อยนะ"

โจวหยวนสวน "คนที่ตัดสินคบเพื่อนจากตำแหน่ง ก็ไม่ควรค่าเป็นเพื่อนข้าอยู่แล้ว"

"ทำไม รังเกียจข้าแล้วเหรอ?"

ฉวี่หลิงเอียงคอ "พ่อค้าไม่สนฐานะหรอก สนแค่ผลประโยชน์ที่ตักตวงได้"

นางเคาะโต๊ะเบาๆ "คืนนี้พักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้เช้างานแจกลายเซ็นที่โม่ยวิ่นไจ เจ้าต้องไปนะ!"

"โปรโมทมาตั้งหลายวัน คนรอเห็นหน้า 'นักพรตหยวนอี้' กันเพียบ"

โจวหยวนยิ้ม "หวังว่าข้าจะไม่ทำให้พวกเขาผิดหวังนะ"