บทที่ 72 ยุคสมัยไร้วีรบุรุษ เด็กเมื่อวานซืนจึงได้ดี

ยามพลบค่ำมาเยือน แสงไฟนับหมื่นดวงสว่างไสวทั่วเมืองหลินอัน

เมื่อโลกเข้าสู่ความมืดมิด เมืองแห่งนี้กลับดูเหมือนเพิ่งจะตื่นขึ้น เต็มไปด้วยแสงไฟและผู้คนขวักไขว่

ตลาดกลางคืนคึกคัก พ่อค้าเข็นรถเข็นขายโคมไฟ ขนม เครื่องประดับ และงานฝีมือไปทั่วท้องถนน

ข้างทางมีทั้งการแสดงลิง การละเล่นโยนห่วง กายกรรม ครบครัน ผู้คนมุงดูกันเนืองแน่น

แม้ราชวงศ์ต้าจิ้นจะเน้นเกษตรกรรมและกดขี่การค้าขาย แต่สถานการณ์ก็ดีกว่าราชวงศ์ก่อนหน้ามาก เศรษฐกิจการค้ามีความเจริญเติบโตอย่างเต็มที่

โจวหยวนและคณะนั่งรถม้าชมเมืองมาตลอดทาง จนกระทั่งมาหยุดหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่

ตั้งอยู่ในทำเลทองใจกลางเมือง รายล้อมด้วยถนนที่คึกคัก แต่ภายในกลับเงียบสงบ ตกแต่งอย่างมีรสนิยม สะท้อนเอกลักษณ์สวนเจียงหนานได้อย่างสมบูรณ์แบบ

"คุณหนูฉวี่หลิง นี่เจ้าตกลงรวยแค่ไหนกันเนี่ย!"

โจวหยวนมองคฤหาสน์หรูด้วยความทึ่ง "บ้านหลังนี้ อย่างต่ำต้องสักแสนห้าหมื่นตำลึงใช่ไหม?"

ฉวี่หลิงยิ้ม "ความจริงไม่ได้จ่ายสักแดงเดียว มีคนให้มาน่ะ"

โจวหยวนบ่นอุบ "ข้าเพิ่งรู้ซึ้งถึงข้อดีของการเกิดมาในตระกูลสูงศักดิ์ก็วันนี้แหละ มีแต่คนเอาบ้านมาประเคนให้ถึงที่"

ฉวี่หลิงผายมือ "มีคนให้บ้าน ก็ต้องมีคนให้ปัญหา มันเป็นของคู่กัน"

"คืนนี้เราพักที่นี่ พักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้เช้าค่อยไปโม่ยวิ่นไจ อยู่ใกล้ๆ แค่นี้เอง เดินครึ่งลี้ก็ถึง"

"ทางโน้นเตรียมพร้อมหมดแล้ว รอแค่เจ้าไปปรากฏตัว"

"ข้าจะรับหน้าที่พิธีกร ส่วนเจ้าจะพูดอะไร ก็แล้วแต่เจ้าเลย"

โจวหยวนเปรยเบาๆ "โม่ยวิ่นไจอาศัย 'สามก๊ก' ผงาดขึ้นเป็นอันดับหนึ่งในเจียงหนานในชั่วข้ามคืน คู่แข่งคงนั่งไม่ติดแล้วมั้ง?"

"ถ้าข้าเดาไม่ผิด พรุ่งนี้คงมีคนมาหาเรื่องข้าเพียบ"

ฉวี่หลิงยิ้ม "ข้าเชื่อว่าเรื่องแค่นี้ทำอะไรเจ้าไม่ได้หรอก ใช่ไหม?"

โจวหยวนเดินเข้าไปใกล้ หรี่ตามอง "แล้วพวกหนุ่มๆ ที่ตามจีบเจ้าจะมาด้วยไหม?"

ฉวี่หลิงตอบ "ในหลินอัน คนจีบข้านับไม่ถ้วนหรอกย่ะ"

นางบิดขี้เกียจ หาววอด "ง่วงแล้ว ไปนอนล่ะ!"

พูดจบก็รีบชิ่งหนีไปทันที

เพราะนางสัมผัสได้ถึงความปรารถนาบางอย่างจากสายตาของโจวหยวนเมื่อครู่... เจ้าคนลามกนี่ เหมือนจะคิดมิดีมิร้ายกับนาง!

โจวหยวนได้แต่แอบขำในใจ 'แม่นางคนนี้ ใจก็ไม่ได้กล้าเท่าไหร่นี่นา'

......

ข่าวที่ว่า 'นักพรตหยวนอี้' จะมาประจำการที่โม่ยวิ่นไจ ถูกประกาศออกไปหลายวันก่อนหน้านี้ จนเกิดกระแสฮือฮาไปทั่วหลินอัน

บัณฑิตและคนดังจำนวนมากต่างประกาศว่าจะมาร่วมงาน แม้แต่ปราชญ์อาวุโสบางคนยังบอกว่าจะมา เพราะอยากได้หนังสือพร้อมลายเซ็น

เมื่อมีคนชมชอบ ย่อมมีคนเหยียดหยาม ในวงการบัณฑิตมีคนวิจารณ์ว่า 'สามก๊ก' ก็แค่นิยายประโลมโลกราคาถูก วรรณกรรมประเภทนิยายไม่อาจเทียบชั้นกวีและบทความวิชาการได้ ไร้ประโยชน์ต่อบ้านเมืองและราษฎร

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึง จุดสนใจทั้งหมดพุ่งเป้ามาที่โจวหยวน

แต่โจวหยวนคาดการณ์ไว้หมดแล้ว จึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เขานอนหลับสบายตลอดคืน หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง

ตื่นเช้ามาด้วยความสดชื่น เตรียมตัวไปโม่ยวิ่นไจพร้อมฉวี่หลิง

"เป็นอะไรไป? สีหน้าเจ้าดูไม่ค่อยดีเลยนะ!"

โจวหยวนทักยิ้มๆ "เมื่อคืนนอนไม่หลับเหรอ?"

ฉวี่หลิงนอนไม่หลับจริงๆ เพราะนางได้รับข่าวร้ายสุดๆ

"โจวหยวน เดี๋ยวเจ้าต้องรับมือกับแรงกดดันหนักหน่อยนะ!"

นางถอนหายใจ "ร้านหนังสือคู่แข่งในเจียงหนาน ไม่รู้ไปหาเส้นสายจากไหน ไปเชิญท่านอาจารย์อาวุโส 'เสิ่นเฉียวซาน' มาได้ เขาประกาศว่าจะมาโต้วาทีกับเจ้าต่อหน้าธารกำนัล"

อ้อ... แค่ดีแต่ปากยังไม่พอ ยังจะมา 'โต้วาที' อีกเหรอ? สร้างภาพเก่งจริงนะ

"ตาแก่นี่เป็นใคร?"

ฉวี่หลิงตอบเสียงเครียด "ปราชญ์เมธีแห่งยุค ผู้นำวงการบัณฑิต ผู้มีบารมีสูงส่ง มีลูกศิษย์ลูกหามากมาย"

"คนผู้นี้หยิ่งทะนง เชี่ยวชาญหลักธรรมคำสอน เก่งกาจด้านกวี และดูถูกนิยายประโลมโลกเข้าไส้"

พูดถึงตรงนี้ นางส่ายหน้าอย่างจนใจ "ข้าก็ไม่คิดว่าเขาจะมา ขอโทษนะโจวหยวน ความกดดันนี้ไม่ควรตกอยู่ที่เจ้าเลย"

โจวหยวนยิ้ม "ไม่เป็นไรหรอก ก็แค่ตาแก่คนหนึ่ง ข้ารับมือได้"

"เจ้าไม่เข้าใจ"

ฉวี่หลิงแย้ง "คนสนับสนุนเจ้ามีเยอะก็จริง แต่พอเขามา จะมีคนแห่ตามเขามาต่อต้านเจ้าอีกเพียบ เขาคนเดียวเปลี่ยนทิศทางลมของวันนี้ได้เลย"

"วันนี้ อาจจะกลายเป็นเวทีรุมประณามเจ้าก็ได้"

โจวหยวนตบไหล่นางเบาๆ "อย่าเครียด ผ่อนคลายหน่อย รุมประณามแล้วไง? พวกเราผ่านจลาจลนองเลือดมาแล้วนะ เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อย"

คำพูดนี้ทำเอาฉวี่หลิงชะงัก ก่อนจะยิ้มออก พยักหน้า "นั่นสินะ"

แม้จะไม่กลัวการโดนรุมด่า แต่พอไปถึงโม่ยวิ่นไจ โจวหยวนก็ยังตกใจอยู่ดี

ผู้คนมืดฟ้ามัวดิน เสียงดังเซ็งแซ่ หัวคนเบียดเสียดกันแน่นขนัด เต็มลานหน้าโม่ยวิ่นไจไปหมด

หน้าต่างอาคารรอบๆ ก็มีคนโผล่หน้าออกมาดูเต็มไปหมด

มีเพียงพื้นที่หน้าประตูร้านที่ถูกเว้นว่างไว้ มีโต๊ะตัวหนึ่งตั้งอยู่ สองข้างแขวนธง "สามก๊ก" และ "นักพรตหยวนอี้"

เถ้าแก่ร้านโม่ยวิ่นไจเหงื่อท่วมหน้า กดดันสุดขีด กลืนน้ำลายเอือกๆ

พอเห็นฉวี่หลิงมาถึง เขาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "คุณหนู มาสักทีนะครับ"

เสียงซุบซิบดังอื้ออึง แม้แต่ละคนจะพูดเบาๆ แต่พอรวมกันหลายพันคน ก็กลายเป็นเสียงดังกระหึ่ม

ฉวี่หลิงหันไปถามโจวหยวน "คนเยอะขนาดนี้ กลัวไหม?"

โจวหยวนไม่ตอบ เขาเดินไปนั่งที่เก้าอี้ วางมือบนโต๊ะ กวาดตามองบัณฑิตนับไม่ถ้วนรอบกาย แล้วยิ้มออกมาบางๆ

บรรยากาศค่อยๆ เงียบลง

สายตานับหมื่นคู่จับจ้องมาที่เขาเป็นจุดเดียว

ฉวี่หลิงย่อกายคารวะอย่างงดงาม แล้วประกาศเสียงดัง "ขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติมาร่วมงาน โม่ยวิ่นไจไม่ทำให้ผิดหวัง ได้เชิญนักพรตหยวนอี้จากอวิ๋นโจวมาพบทุกท่านแล้ว แฟนหนังสือ 'สามก๊ก' มีคำถามอะไร เชิญถามได้เลยเจ้าค่ะ"

"แต่เพื่อความเป็นระเบียบ ขอความกรุณารักษามารยาทบัณฑิต ถามทีละคน อย่าก่อความวุ่นวายนะเจ้าคะ"

ผู้คนมองหน้ากัน ส่งเสียงฮือฮา

ชายหนุ่มคนหนึ่งตะโกนถามขึ้นมาก่อน "ตอนนี้ 'สามก๊ก' เขียนถึงตอนไหนแล้ว? แล้วทั้งหมดมีกี่ตอน?"

นี่แฟนพันธุ์แท้แน่นอน แถมยังใจร้อนด้วย

โจวหยวนตอบช้าๆ "ตอนนี้ 'สามก๊ก' ตีพิมพ์ถึงตอนที่ 37 'สุมาเต็กโชแนะนำปราชญ์ เล่าปี่เยือนกระท่อมสามครา'"

"แต่ข้าเขียนต้นฉบับไปถึงตอนที่ 41 แล้ว 'เล่าปี่พาชาวบ้านข้ามแม่น้ำ จูล่งฝ่าทัพรับอาเต๊า'"

"นิยายเรื่องนี้ ข้าวางแผนไว้ทั้งหมด 120 ตอน โปรดติดตามตอนต่อไป"

หนุ่มเลือดร้อนคนเดิมตะโกนสวน "งั้นก็รีบพิมพ์ออกมาสิโว้ย! ร้อนใจจะตายอยู่แล้ว! ตกลงขงเบ้งยอมลงเขามาช่วยเล่าปี่ไหม!"

คนรอบข้างเริ่มส่งเสียงดัง ถามคำถามกันเซ็งแซ่

ทันใดนั้น เสียงทรงพลังก็ดังแทรกขึ้นมา "เหลวไหล! ยุคสมัยไร้วีรบุรุษ ทำให้เด็กเมื่อวานซืนมีชื่อเสียง!"

ลานกว้างเงียบกริบทันที ผู้คนหันไปมองต้นเสียง เห็นฝูงชนแหวกทางออก บัณฑิตชุดขาวนับสิบคนเดินล้อมหน้าล้อมหลังชายชราผมขาวโพลนที่เดินไพล่หลังเข้ามาด้วยท่าทีโอหัง

เขามองโจวหยวนด้วยสายตาดูแคลน แล้วพูดเสียงเย็น "เจ้าก็แค่เขียนนิยายประโลมโลกมาครึ่งเรื่อง บังอาจมาทำวางก้ามที่นี่! คิดว่ายุคนี้ไม่มีปราชญ์เมธีหลงเหลืออยู่แล้วหรือไง!"

แรงกดดันมหาศาลจากคำด่าทอของชายชราถาโถมเข้าใส่โจวหยวนในทันที