บทที่ 73 ลิ้นทองคำ

บัณฑิตชุดขาวนับสิบคน ห้อมล้อมชายชราเดินมาหยุดหน้าสุด ชี้หน้าด่ากราดโจวหยวน

รอบด้านเงียบกริบ ตามด้วยเสียงซุบซิบและเสียงอุทานด้วยความตกใจ

"นั่นท่านอาจารย์เฉียวซานนี่!"

"ท่านอาจารย์เฉียวซานที่หายหน้าไปนาน มาปรากฏตัวที่นี่เพื่อหาเรื่องนักพรตหยวนอี้งั้นเหรอ?"

"ก็แหงอยู่แล้ว! ท่านอาจารย์เกลียดผลงานต่ำทรามแบบนี้เข้าไส้ ท่านถือว่าเป็นการดูหมิ่นพู่กันและน้ำหมึก"

"เพ้อเจ้อ! 'สามก๊ก' นี่นะต่ำทราม? ต้องเป็นบทกวีกับบทความวิชาการเท่านั้นหรือไงถึงจะเรียกว่าสูงส่ง!"

แน่นอนว่ามีบัณฑิตฝ่ายสนับสนุนเสิ่นเฉียวซานอยู่ไม่น้อย ต่างพากันรุมตำหนิโจวหยวน เพื่อยกระดับตัวเองให้ดูสูงส่งขึ้น

หน้าตาของฉวี่หลิงดูไม่ได้แล้ว แรงกดดันมหาศาลจนนางหายใจแทบไม่ออก ยิ่งโจวหยวนที่เป็นเป้าโจมตียิ่งไม่ต้องพูดถึง

แต่โจวหยวนกลับพูดเรียบๆ "เรื่องขงเบ้งจะยอมลงเขามาช่วยเล่าปี่หรือไม่ และจะช่วยได้จริงไหม โปรดติดตามในตอนต่อไป แล้วจะเข้าใจเอง"

เขาทำเหมือนชายชราไม่มีตัวตน หันไปตอบคำถามแฟนหนังสือต่อ

และแฟนหนังสือคนนั้นก็ยังเด็กเกินไป ดูเหมือนจะไม่รู้จักเสิ่นเฉียวซานด้วยซ้ำ สนใจแต่เนื้อเรื่องในหนังสือ

เขาตะโกนสวน "เลิกลีลาได้แล้วน่า! ข้าอยากรู้ตอนนี้เลย! เดี๋ยวจ่ายเงินเพิ่มให้ก็ได้!"

ผู้คนรอบข้างเริ่มงุนงง สถานการณ์ชักจะแปลกๆ

โจวหยวนส่ายหน้า "ความลับสวรรค์มิอาจแพร่งพราย เงินซื้ออรรถรสในการอ่านไม่ได้นะ ยิ่งข้าบอกไปตอนนี้ ความสนุกในการอ่านของเจ้าก็จะลดลงไปส่วนหนึ่ง"

ชายหนุ่มเกาหัว แม้จะเป็นคนใจร้อน แต่ก็ยอมรับ "เออ... จริงของท่าน งั้นไม่ถามแล้ว ข้าขอ 'สามก๊ก' ฉบับลายเซ็นสักชุดได้ไหม? ข้าอุตส่าห์ดั้นด้นมาจากหนิงโปเลยนะ!"

โจวหยวนยิ้ม "ได้แน่นอน! สหายท่านนี้มีชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร?"

"ซ่งอู่! ยังไม่มีชื่อรอง"

ชายหนุ่มรีบวิ่งเข้ามาอย่างซื่อๆ "รีบเซ็นให้ข้าหน่อย ข้าจะเอาไปฝากท่านพ่อ ท่านพ่อข้าชอบเรื่องนี้มาก"

"ได้ครับๆ ไม่ต้องรีบร้อน"

ทั้งสองคุยกันอย่างออกรส เมินเสิ่นเฉียวซานไปอย่างสิ้นเชิง

เห็นสาวใช้ของโจวหยวนกำลังฝนหมึก เสิ่นเฉียวซานก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

เขาก้าวมาข้างหน้า ตะคอก "ไอ้เด็กเมื่อวานซืน! ได้ยินที่ข้าพูดไหม! หรือว่าไม่กล้าตอบ คิดจะทำตัวเป็นเต่าหดหัว!"

โจวหยวนเงยหน้ามอง ทำท่าตกใจนิดๆ แล้วยิ้ม "อ้าว มีผู้เฒ่ามาขอทานเหรอ! เซียงโม่ รีบเอาเงินสิบอีแปะไปให้แกสิ"

เซียงโม่เป็นสาวซื่อๆ รู้แค่ว่าคุณหนูสั่งให้ฟังคำสั่งคุณชายโจว

นางจึงรีบเดินไป ควักเงินสิบอีแปะจากกระเป๋า ยื่นให้เสิ่นเฉียวซาน "ท่านผู้เฒ่า รับไปเถอะเจ้าค่ะ เอาไปซื้ออะไรกินซะ"

เสิ่นเฉียวซานหน้าแดงก่ำ แทบจะเป็นลมล้มตึง!

ไอ้เด็กเวร! กล้าเห็นข้าเป็นขอทานเรอะ!

หยามกันเกินไปแล้ว!

เขาตะโกนลั่น "สามหาว! เอาเงินมาฟาดหัวดูถูกข้า! ไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามข้าหรือไง!"

บรรดาบัณฑิตรอบกายก็รุมด่าทอ อารมณ์พุ่งพล่าน เสียงดังกึกก้อง

เซียงโม่หน้าซีดเผือด ทนแรงกดดันไม่ไหว รีบวิ่งกลับมาหาโจวหยวน

เสียงสั่น "คุณชาย... ตาแก่คนนั้นดุจังเจ้าค่ะ"

โจวหยวนยิ้มปลอบ "ไม่ต้องกลัว มีข้าอยู่ทั้งคน"

ในที่สุดเขาก็ลุกขึ้นยืน พูดช้าๆ "ท่านผู้เฒ่า วันนี้กะจะมาไถเงินเท่าไหร่ล่ะ?"

ประโยคแรกก็ทำเอาเสิ่นเฉียวซานแทบกระอักเลือด หน้าเปลี่ยนเป็นสีตับหมู

โจวหยวนมีเทคนิค ไม่ว่าจะโต้วาทีหรือทะเลาะวิวาท ต้องไม่หลงไปตามเกมของอีกฝ่าย ไม่งั้นไม่มีทางชนะ

เขากำลังสร้างจังหวะของตัวเอง ใช้คำพูดปั่นหัวให้อีกฝ่ายโกรธและหลุดเข้ามาในเกมของเขา

เสิ่นเฉียวซานเป็นปราชญ์เมธี ความรู้เรื่องกวีนิพนธ์ย่อมเป็นของจริง แต่อาจจะไม่ถนัดเรื่องฝีปาก

คนระดับนี้ คงเลยวัยที่จะมาด่าทอกับใครแล้ว

"ไถเงิน?"

เสิ่นเฉียวซานเกรี้ยวกราด "ข้าร่ำรวยมหาศาล จะมาเอาเงินทำซากอะไร มีแต่พวกพ่อค้าหน้าเลือดอย่างเจ้านั่นแหละที่เห็นแก่เงิน!"

ลูกคู่รอบข้างส่งเสียงเชียร์ คำพูดของเขายิ่งมีน้ำหนัก

กระแสเริ่มมาแรง ต้องหาทางกดไว้ก่อน จะมัวพูดเหตุผลตอนนี้เสียเปรียบเปล่าๆ

โจวหยวนประเมินสถานการณ์ แล้วหรี่ตา "ท่านพูดถูกเป๊ะ! ข้าเป็นพ่อค้า จะเห็นแก่เงินก็เรื่องปกติ วันนี้ข้ามานั่งที่โม่ยวิ่นไจ ก็เพื่อมาขายหนังสือหาเงินนี่แหละ!"

"ท่านผู้เฒ่า พ่อค้าหาเงินผิดกฎหมายต้าจิ้นตรงไหน? ถ้าข้าไม่ได้ทำผิดกฎหมาย แล้วท่านเสนอหน้ามายุ่งอะไรด้วย?"

นี่มันมวยวัดชัดๆ ตีมึนใส่หน้าด้านๆ ทำเอาเสิ่นเฉียวซานไปไม่เป็น

เจอคนหน้าหนาแบบนี้จะด่ายังไงดีวะ?

เสิ่นเฉียวซานคิดครู่หนึ่ง "พ่อค้าหาเงินไม่ผิด แต่เจ้าหาเงินจากหนังสือ"

คำพูดนี้ฟังดูไม่มีน้ำหนัก ตรรกะป่วยๆ ปราชญ์เฒ่าไม่เก่งเรื่องโต้เถียงจริงๆ แฮะ

โจวหยวนหัวเราะ "ร้านหนังสือไม่หาเงินจากหนังสือ จะให้ไปขายผักหรือไง? ท่านผู้เฒ่าพูดจาแปลกๆ นะ"

"ถ้าไม่มีอะไรทำ ก็กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ ขืนอยู่ต่อ เดี๋ยวจะเลอะเลือนไปกันใหญ่!"

เสิ่นเฉียวซานหน้าเปลี่ยนสี ตวาด "เจ้า! เจ้ากล้าว่าข้าเลอะเลือน!"

"โจวหยวน! วันนี้ข้ามาเพื่อบอกเจ้าว่า สิ่งที่เจ้าเขียนมันขยะ ไร้ค่า ไม่คู่ควรจะขึ้นหิ้ง"

เขานึกจุดประสงค์ออกแล้ว มาเพื่อโจมตีโจวหยวนและโม่ยวิ่นไจ เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีแห่งวิถีอักษรศาสตร์!

โจวหยวนยิ้ม "ท่านผู้เฒ่าพูดถูก ข้าเขียนขยะ ไร้ค่า ไม่คู่ควรขึ้นหิ้งจริงๆ"

"ที่ท่านพูดมา ข้ารู้หมดแล้ว มีอะไรอีกไหม?"

หมัดหนักๆ ชกเข้าใส่ปุยนุ่น ความรู้สึกนี้มันน่าหงุดหงิดชะมัด!

เสิ่นเฉียวซานตะโกน "ผลงานอย่าง 'สามก๊ก' ไม่มีแก่นสารแห่งวิถีปราชญ์ เป็นแค่นิยายตลาดๆ"

"โม่ยวิ่นไจตีพิมพ์ผลงานแบบนี้ ถือเป็นการดูหมิ่นวิถีอักษรศาสตร์ ในฐานะบัณฑิต ข้าต้องคัดค้าน!"

"ขอให้โม่ยวิ่นไจยึดมั่นในจรรยาบรรณร้านหนังสือ หยุดตีพิมพ์ 'สามก๊ก' และหันไปมุ่งเน้นหนังสือวิชาการ!"

สิ้นเสียง บัณฑิตนับไม่ถ้วนรอบข้างก็ตะโกนสนับสนุน คัดค้านการตีพิมพ์ คัดค้านการขาย เสียงดังสนั่นหวั่นไหว

ฉวี่หลิงกัดฟันแน่น กำหมัดจนเจ็บ ทั้งโกรธทั้งน้อยใจ

คู่แข่งใช้วิธีสกปรกแบบนี้ ที่สำคัญคือพวกที่เรียกตัวเองว่าปัญญาชน กลับมาร่วมวงกดขี่กันแบบนี้ มันน่าเศร้าจริงๆ

ขอบตานางแดงก่ำ สะอื้นไห้ "โจวหยวน พวกเขาทำเกินไปแล้ว รังแกกันชัดๆ ข้าอยากจะสู้ตายกับพวกมันจริงๆ!"

โจวหยวนยิ้มบางๆ แล้วก้าวออกไปข้างหน้า ตะโกนก้อง "มีแฟนหนังสือ 'สามก๊ก' อยู่ไหม! บอกข้าหน่อย หนังสือเล่มนี้สอนเรื่องอะไร!"

ซ่งอู่ที่ยืนรออยู่ข้างหลัง ตะโกนสวนทันที "จงรักภักดี! ปกป้องราษฎร! กอบกู้แผ่นดิน!"

"พูดได้ดี!"

โจวหยวนตวาดลั่น "ได้ยินไหม! จงรักภักดี!"

"ท่านผู้เฒ่า ข้าไม่สนว่าท่านเป็นใคร แต่ท่านกลับบอกว่าความจงรักภักดีไม่ใช่วิถีปราชญ์ ท่านไม่พอใจราชสำนัก หรือไม่พอใจองค์ฮ่องเต้!"

"ท่านพาบัณฑิตมาชุมนุมกลางเมืองเอกแห่งเจียงหนาน ต่อหน้าปัญญาชนนับไม่ถ้วน ประกาศว่าความจงรักภักดีไม่ใช่วิถีปราชญ์"

"นี่ท่านกำลังก่อกบฏ!"

สิ้นคำประกาศ เสิ่นเฉียวซานถึงกับผงะถอยหลังไปหลายก้าว หน้าซีดเผือด ขวัญกระเจิง

ไอ้เด็กเปรต! ลิ้นทองคำจริงๆ! ใส่ร้ายป้ายสีเก่งชะมัด!

โจวหยวนสั่งต่อ "เซียงโม่! ไปแจ้งทางการเดี๋ยวนี้! บอกว่ามีคนชั่วปลุกระดมมวลชน เผยแพร่คำพูดกบฏ!"

เสิ่นเฉียวซานแค่นหัวเราะ แจ้งทางการ? ขุนนางทั่วหลินอัน มีใครบ้างที่ข้าไม่รู้จัก?

เซียงโม่รับคำ "เจ้าค่ะคุณชาย เดี๋ยวข้าให้คนไปแจ้งที่ว่าการ"

โจวหยวนเสียงเย็น "เรื่องแบบนี้ไปที่ว่าการทำไม! ไปแจ้งกองพันองครักษ์เสื้อแพรโน่น!"

ได้ยินชื่อองครักษ์เสื้อแพร เสิ่นเฉียวซานขาอ่อนยวบยาบ

ไอ้หมอนี่มันบ้า! ทำไมถึงลากองครักษ์เสื้อแพรเข้ามาเกี่ยวด้วยวะ!