บทที่ 74 ก็ข้าพูดไม่เก่ง

ในราชวงศ์ต้าจิ้น หน่วยองครักษ์เสื้อแพรเป็นหน่วยงานพิเศษที่แตกต่างจากระบบขุนนางทั่วไป พวกเขาทำงานอย่างอุกอาจ รุนแรง จับกุมคนได้โดยไม่ต้องมีหลักฐาน ลงโทษทรมานโดยไม่ต้องเกรงใจใคร

กิตติศัพท์ความโหดเหี้ยมและวิธีการอันทารุณ ทำให้ทั้งชาวบ้านร้านตลาดและเหล่าบัณฑิตต่างหวาดผวา ไม่มีใครอยากยุ่งเกี่ยวด้วย

ดังนั้น พอเอ่ยถึงองครักษ์เสื้อแพร บัณฑิตทุกคนจึงใจสั่น

จนถึงตอนนี้ บารมีของฝ่ายตรงข้ามถูกโจวหยวนบดขยี้จนหมดสิ้น พูดอีกอย่างคือ คู่ต่อสู้หลงเข้ามาในจังหวะเกมของโจวหยวนเรียบร้อยแล้ว

"ช้าก่อน!"

ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนข้างเสิ่นเฉียวซานก้าวออกมา ตะโกนก้อง "นักพรตหยวนอี้ อาจารย์เฉียวซานเป็นปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุค ท่านห่วงใยวงการวรรณกรรม จึงยอมเอาตัวมาเสี่ยงเพื่อถกเถียงเรื่องหลักการ"

"ความหมายของท่านอาจารย์คือ 'สามก๊ก' ไม่คู่ควรกับสถานะที่เป็นอยู่ตอนนี้ โม่ยวิ่นไจในฐานะร้านหนังสือ มีหน้าที่ปกป้องศักดิ์ศรีของวงการวรรณกรรม จึงควรหยุดตีพิมพ์หนังสือเล่มนี้"

"นี่คือข้อเรียกร้องที่สมเหตุสมผล ท่านจะมาบิดเบือน ใส่ร้ายป้ายสีตามใจชอบไม่ได้!"

"ต่อหน้าบัณฑิตทั่วหลินอัน วันนี้โม่ยวิ่นไจต้องให้คำตอบ ว่าจะหยุดพิมพ์หนังสือเล่มนี้เพื่อรักษาเกียรติยศของวงการวรรณกรรมหรือไม่!"

โอ้โห เล่นใหญ่รัชดาลัยเลยนะ ข้อหาทำลายเกียรติยศวงการวรรณกรรมเนี่ย แรงใช้ได้เลย

คำพูดนี้แฝงเล่ห์เหลี่ยมอยู่ไม่น้อย ถึงจะฟังดูไร้สาระ แต่ถ้าตอบไม่ดี อาจจะไปเหยียบตาปลาบัณฑิตทั้งวงการ ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อยอดขายหนังสือแน่นอน

ฉวี่หลิงเองก็ตื่นเต้นจนเหงื่อซึม

นางกลัวว่าโจวหยวนจะสวนกลับไปว่า "เกียรติยศวงการวรรณกรรมมันกินได้เหรอ" ถ้าพูดแบบนั้น โม่ยวิ่นไจจบเห่แน่

ล่วงเกินบัณฑิตคนเดียวไม่เป็นไร แต่ถ้าล่วงเกินทั้งวงการ โม่ยวิ่นไจมีแต่ตายกับตาย

คนในวงการนี้ถือเรื่องหน้าตายิ่งกว่าชีพ

โจวหยวนถามยิ้มๆ "พี่ชายท่านนี้ชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร?"

ชายหนุ่มเชิดหน้าตอบอย่างภูมิใจ "เจียงไฉฉง! ชื่อรอง ซิวเหยียน! เป็นบัณฑิตสอบผ่านระดับภูมิภาคแห่งหลินอัน และเป็นสมาชิกสมาคมกวี"

โจวหยวนพยักหน้า "อ้อ พี่ซิวเหยียน แล้วท่านคิดว่าควรจัดการกับหนังสือบ้านๆ อย่าง 'สามก๊ก' ยังไงดี? ข้าขอคำชี้แนะ"

เจียงไฉฉงชะงัก ในเมื่อไม่ให้พิมพ์ต่อ ก็ต้องทำลายทิ้งสิ

เขาจึงประกาศก้อง "ผลงานที่ทำให้วงการวรรณกรรมแปดเปื้อนแบบนี้ สมควรถูกทำลายทิ้ง!"

โจวหยวนส่งสายตาให้เซียงโม่ แล้วพูดว่า "ท่านโกหก! ท่านไม่ได้อยากทำลายหนังสือเล่มนี้จริงๆ หรอก ท่านแค่เกรงใจชื่อเสียงของเสิ่นเฉียวซาน ท่านมันคนจอมปลอม ไม่ใช่วิญญูชน"

สำหรับบัณฑิต การถูกตราหน้าว่าไม่ใช่วิญญูชนถือเป็นเรื่องใหญ่!

โดนใส่ร้ายต่อหน้าธารกำนัลแบบนี้ เจียงไฉฉงโกรธจัด ตวาดลั่น "เหลวไหล! เจ้าใส่ร้ายป้ายสี ข้าไม่ได้เป็นแบบนั้น!"

โจวหยวนยิ้มเยาะ "ไม่กล้ายอมรับว่าโกหกเหรอ? งั้นก็พิสูจน์สิ!"

จังหวะนั้น เซียงโม่ถือหนังสือ 'สามก๊ก' เล่มหนึ่งเดินเข้าไปยื่นให้เจียงไฉฉง

สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องมาที่เขา ภายใต้แรงกดดันมหาศาล เจียงไฉฉงคว้าหนังสือมาฉีกทิ้งเป็นชิ้นๆ ทันที

แล้วตะโกน "ในฐานะบัณฑิต ข้า..."

"บังอาจ!"

โจวหยวนตวาดลั่น ขัดจังหวะทันที

"กฎหมายต้าจิ้นระบุชัดเจน ผู้ใดจงใจทำลายหนังสือ โทษโบยยี่สิบไม้! ปรับเงินร้อยตำลึง!"

พูดจบ โจวหยวนชูป้ายประจำตัวองครักษ์เสื้อแพรขึ้นสูง ประกาศก้อง "ในฐานะนายกองร้อยองครักษ์เสื้อแพรประจำหลินอัน! เจ้ากล้าท้าทายกฎหมายต้าจิ้นต่อหน้าข้า!"

"ทหาร! จับตัวคนชั่วผู้นี้! โบยยี่สิบไม้เดี๋ยวนี้!"

กวนต้าหย่งพุ่งตัวออกมาพร้อมกระบองไม้ เดินดุ่มๆ เข้าไปหาเจียงไฉฉง

เจียงไฉฉงยืนงงเป็นไก่ตาแตก นี่มันกับดักชัดๆ!

เขารีบตะโกน "เจ้าไม่พูดด้วยเหตุผล!"

โจวหยวนยังคงชูป้ายทอง พูดหน้าตาย "ก็ข้าพูดไม่เก่ง แต่ข้าชอบลงไม้ลงมือ... จัดการ!"

"ขอรับ!"

กวนต้าหย่งหิ้วเจียงไฉฉงเหมือนหิ้วลูกไก่ แล้วทุ่มลงพื้นอย่างแรง

เงื้อกระบอง ฟาดเปรี้ยง!

เจียงไฉฉงร้องโหยหวน หมดแรงดิ้นรน เจ็บปวดจนหน้าซีด เหงื่อแตกพลั่ก

ฝูงชนรอบข้างโกรธแค้น ทำท่าจะกรูเข้ามา

โจวหยวนตะโกน "ใครขัดขวางการปฏิบัติงานขององครักษ์เสื้อแพร ถือว่ามีความผิดเท่ากัน โทษหนักจับเข้าคุกหลวง!"

ได้ยินคำว่า 'คุกหลวง' ทุกคนชะงักกึก มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่กล้าขยับ

คุกหลวงคือที่ไหน? นรกบนดินที่แค่ได้ยินชื่อ เด็กยังหยุดร้องไห้!

กวนต้าหย่งออมแรงไว้เยอะ ไม่งั้นร่างบางๆ ของเจียงไฉฉงคงตายคาที่ตั้งแต่สามไม้แรก

แต่ถึงจะออมแรง โดนไปยี่สิบไม้ เจียงไฉฉงก็สลบเหมือด นอนนิ่งเหมือนศพ

โจวหยวนประกาศ "ทุกท่านเห็นแล้ว คนผู้นี้ละเมิดกฎหมายต้าจิ้น ข้าในฐานะนายกองร้อยองครักษ์เสื้อแพร ลงโทษตามกฎหมาย ไม่ถือว่าใช้อำนาจในทางมิชอบ"

คราวนี้ใครจะกล้าหือ บัณฑิตที่ยืนข้างเสิ่นเฉียวซานหน้าซีดเผือด กลัวจะโดนหางเลขไปด้วย

ใครจะไปรู้ว่านักเขียนนิยายคนนี้ จะเป็นนายทหารองครักษ์เสื้อแพรด้วย!

และไม่มีใครสงสัยเรื่องฐานะ เพราะโทษฐานปลอมตัวเป็นองครักษ์เสื้อแพรมันร้ายแรงมาก ไม่มีใครโง่ทำหรอก

"ไอ้หยา! โดนแซ่เจียงขัดจังหวะ ข้าลืมเลยว่าเมื่อกี้คุยถึงไหนแล้ว"

โจวหยวนยิ้มอีกครั้ง หันไปถามเสิ่นเฉียวซาน "ท่านผู้เฒ่า เมื่อกี้เราคุยถึงไหนกันแล้วนะ?"

เสิ่นเฉียวซานกลืนน้ำลาย ฝืนใจพูด "เป็นองครักษ์เสื้อแพรแล้วยังไง? ข้าทำดีได้ดี พูดความจริงเพื่อปกป้องเกียรติยศของวงการวรรณกรรม บัณฑิตอย่างพวกข้าย่อมต้องออกมาปกป้อง"

ผู้คนรอบข้างเงียบกริบ จริงๆ แล้วส่วนใหญ่มาเพื่อดูโจวหยวนและร่วมงานแฟนมีตติ้ง แต่เสิ่นเฉียวซานดันมาขัดจังหวะ

โจวหยวนรู้ว่า ถึงเวลาต้องปกป้องโม่ยวิ่นไจและ 'สามก๊ก' อย่างจริงจังแล้ว

ขืนทำตัวเป็นอันธพาลต่อไป ชื่อเสียงจะพังพินาศ สรุปง่ายๆ คือ โชว์พาวได้ แต่ต้องมีหลักการรองรับ

มีแต่กำลัง ซื้อใจคนไม่ได้ มีแต่หลักการ ก็ไม่มีใครฟัง

เขาสูรหายใจลึก พูดเรียบๆ "บัณฑิต? ความจริงข้าก็เป็นบัณฑิต เป็นซิ่วไฉคนหนึ่งเหมือนกัน"

"ชื่อเสียงของอาจารย์เฉียวซาน ข้าเคยได้ยินมานาน แต่วันนี้ได้มาเจอตัวจริง รู้สึกผิดหวังมาก"

ประโยคนี้เสียดแทงใจดำเสิ่นเฉียวซานที่สุด เขาตวาดกลับ "ผิดหวังอะไร! ซิ่วไฉกระจอกอย่างเจ้า กล้าสงสัยภูมิความรู้ของข้าเรอะ!"

โจวหยวนมองหน้าเขา พูดเสียงเข้ม "อาจารย์เฉียวซานเอะอะก็อ้างเกียรติยศวงการวรรณกรรม อ้างภูมิความรู้ แต่ไม่ทราบว่าวงการวรรณกรรมมาจากไหน? ภูมิความรู้มาจากไหน?"

เสิ่นเฉียวซานตอบ "ข้าเกิดในตระกูลบัณฑิต ร่ำเรียนมาตั้งแต่เด็ก หกสิบปีไม่เคยละทิ้งการเรียน ถึงมีความรู้ในวันนี้ ไม่ใช่ได้มาเพราะโชคช่วย"

โจวหยวนสวน "ท่านเกิดในตระกูลบัณฑิต แต่ประชากรต้าจิ้นหลายสิบล้านคน ทุกคนเกิดในตระกูลบัณฑิตเหมือนท่านไหม?"

"มีกี่คนที่เรียนตอนเด็ก พอโตขึ้นต้องทิ้งการเรียนไปทำนาหาเลี้ยงชีพเพราะความยากจน?"

"มีกี่คนที่ต้องกังวลเรื่องปากท้องจนวันตาย ไม่มีโอกาสแม้แต่จะรู้หนังสือหรืออ่านหนังสือ?"

"พวกเขาไม่ขยันเหรอ? ไม่ใฝ่รู้เหรอ? ขี้เกียจเหรอ?"

"เปล่าเลย! เป็นเพราะความจน! เพราะชาติกำเนิดต่ำต้อย! เพราะโชคชะตาเล่นตลกต่างหาก!"

ฝูงชนมองโจวหยวนด้วยความสะเทือนใจ

โจวหยวนพูดต่อ "แต่ถ้ามีหนังสือสักเล่ม ที่ทำให้คนรู้หนังสือธรรมดาๆ ได้รับความสนุก ได้รู้ประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่ ได้จุดไฟแห่งความรักการอ่านขึ้นมาใหม่ ได้ค้นพบความหมายของการอ่านท่ามกลางชีวิตที่ยากลำบาก... ทำไมจะไม่ได้ล่ะ!"

"ถ้ามีหนังสือสักเล่ม ที่ทำให้คนไม่รู้หนังสือตาดำๆ ได้ฟังเรื่องราว ได้รู้ประวัติศาสตร์ ได้เติมเต็มความรู้ที่โชคชะตาพรากไปจากพวกเขา ได้เรียนรู้ความจงรักภักดี ยกระดับจิตใจ... ทำไมจะไม่ได้ล่ะ!"

"'สามก๊ก' คือหนังสือแบบนั้น! ใช่ มันเป็นแค่นิยายชาวบ้าน ไม่ใช่คำสอนของปราชญ์ ไม่ใช่หลักการปกครอง"

"แต่มันสร้างความสุข ให้คนรักประวัติศาสตร์ ให้คนมีความหวัง สอนให้จงรักภักดีต่อชาติ ให้เห็นแก่คุณธรรมมากกว่าผลประโยชน์ ให้กล้ารับผิดชอบ ให้มีศีลธรรมสูงขึ้น"

"มันสอนคนได้! สอนคนไม่รู้หนังสือผ่านเรื่องเล่า! เผยแพร่คุณธรรมผ่านตัวอักษร!"

"มันอาจจะสร้างแรงบันดาลใจให้เด็กๆ รักการอ่าน รักหนังสือ จนตั้งใจเรียน และทำตามความฝันได้สำเร็จ"

"นักอ่านเหล่านี้ คือผืนดินของต้าจิ้น มีแต่ดินที่อุดมสมบูรณ์เท่านั้น ที่จะปลูกต้นไม้ใหญ่ให้เติบโต กลายเป็นส่วนหนึ่งของวงการวรรณกรรม ทำให้วงการวรรณกรรมของต้าจิ้นรุ่งเรืองยิ่งใหญ่ขึ้น"

"นี่ต่างหากคือเกียรติยศที่แท้จริงของวงการวรรณกรรม!"

"วงการวรรณกรรม ไม่ใช่แค่ของบัณฑิต แต่เป็นของปวงชนชาวต้าจิ้นทุกคน!"

ทั่วทั้งบริเวณเงียบสงัด

มีเพียงแสงอาทิตย์สาดส่อง

คนนับหมื่นในที่นั้น หายใจถี่ ดวงตาแดงก่ำ จ้องมองโจวหยวนเขม็ง

"พูดได้ดี!"

ใครคนหนึ่งตะโกนก้อง

เหมือนเสียงฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน ดังกึกก้องไปทั่วลาน

แล้วเสียงโห่ร้องดั่งคลื่นสึนามิ ก็ถาโถมไปทั่วเมืองหลินอัน