บทที่ 75 พลิกสถานการณ์

ลานกว้างหน้าโม่ยวิ่นไจเดือดพล่าน ฝูงชนแฟนหนังสือที่เก็บกดมานานต่างส่งเสียงโห่ร้องกึกก้องสะท้านฟ้า

ถ้อยคำลึกซึ้งของโจวหยวนโดนใจพวกเขาอย่างจัง บางคนถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความตื้นตัน

กระแสอันยิ่งใหญ่ขนาดนี้ทำเอาเสิ่นเฉียวซานใจฝ่อ เขาไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน

ชายหนุ่มตรงหน้า ช่างมีวาทศิลป์ปลุกระดมที่น่ากลัวเหลือเกิน!

เสิ่นเฉียวซานตวาดลั่น "วาจาล่อลวงผู้คน! วงการวรรณกรรมนับร้อยปีของต้าจิ้น มีหรือซิ่วไฉอย่างเจ้าจะมานิยามได้!"

โจวหยวนเดินดุ่มๆ เข้าไปในฝูงชน ดึงตัวชายหนุ่มในชุดเก่าซอมซ่อออกมาคนหนึ่ง

ผู้คนรอบข้างเงียบลง ต่างสงสัยว่าโจวหยวนจะทำอะไร

โจวหยวนถาม "เจ้าชื่ออะไร? อายุเท่าไหร่?"

ชายหนุ่มหน้าตาดี แต่ตัวเล็กและท่าทางขี้อาย

พอเห็นสายตาให้กำลังใจของโจวหยวน เขาก็รวบรวมความกล้าจากไหนไม่รู้ ตอบเสียงดัง "ข้าชื่ออู๋เนี่ยน อายุสิบห้าขอรับ"

โจวหยวนสั่ง "บอกทุกคนซิ ว่าทำไมเจ้าถึงชอบ 'สามก๊ก' หนังสือเล่มนี้มีความหมายกับเจ้ายังไง"

"พูดออกมาดังๆ ต้องพูดความจริงนะ!"

อู๋เนี่ยนหน้าแดงก่ำ กำหมัดแน่น หายใจเข้าลึกๆ

ในที่สุดก็ตะโกนออกมา "ข้า! ข้าชื่ออู๋เนี่ยน! อายุสิบห้า! เป็นคนอำเภอถงลู่"

"ข้าชอบเรื่องราวใน 'สามก๊ก' ข้าชอบกุนซือฉลาดๆ ชอบกัวเจียชอบชีซีแล้วก็ชอบตันก๋ง"

"ข้าก็ชอบเล่าปี่ ชอบกวนอู พวกเขาเป็นวีรบุรุษ!"

เหตุผลที่เรียบง่าย มักจะกินใจผู้คนเสมอ

อู๋เนี่ยนพูดต่อ "พ่อข้าเป็นครูสอนหนังสือ แม่ทำนา ที่บ้านจนมาก ข้าไม่ชอบเรียนหนังสือเลย พ่อบังคับให้อ่านออกเขียนได้เฉยๆ"

"แต่พอได้อ่าน 'สามก๊ก' ข้าก็ชอบอ่านหนังสือขึ้นมา เพราะข้าอยากเป็นยอดกุนซือ อยากเหมือนชีซีที่ช่วยเล่าปี่ รับใช้ราชสำนัก"

"ข้าชื่นชมท่านนักพรตหยวนอี้ วันนี้เลยแอบมาดู แต่บ้านข้าจน ไม่มีเสื้อผ้าดีๆ ใส่ เลยต้องใส่ชุดพ่อมา มันเก่าแล้วก็หลวมไปหน่อย"

พูดถึงตรงนี้ เขาเริ่มกลั้นน้ำตาไม่อยู่ หันไปถามโจวหยวน "ท่านนักพรต ถ้าข้าตั้งใจเรียน ข้าจะเป็นกุนซือแบบชีซีได้ไหม?"

โจวหยวนตอบเสียงหนักแน่น "ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น ทุบหม้อข้าวเผาสะพานสุดท้ายแผ่นดินฉินย่อมตกเป็นของฉู่"

"ขอแค่เจ้ามั่นคงในอุดมการณ์ ขอแค่เจ้าขยันหมั่นเพียร เจ้าจะเป็นคนที่เจ้าอยากเป็นได้แน่นอน!"

อู๋เนี่ยนดีใจสุดขีด "แม่ข้าก็บอกแบบนี้! แม่ไม่ให้ข้าช่วยงานแล้ว บอกให้ข้าตั้งใจเรียน!"

แล้วเขาก็ก้มหน้าเศร้า "แต่ที่บ้านไม่มีเงิน ซื้อหนังสือไม่ได้ ข้าต้องไปคัดหนังสือที่บ้านเศรษฐีในอำเภอ พ่อบอกว่าเริ่มเรียนตอนสิบห้ามันช้าไป กว่าจะเรียนจบ มีความรู้จริงๆ คงปาเข้าไปสามสิบ"

ชายวัยกลางคนในชุดหรูหราก้าวออกมา ตะโกนลั่น "ไอ้หนู! ไม่ต้องกลัว! อยากเรียนใช่ไหม! มาบ้านข้า! บ้านข้ามีหนังสือเพียบ!"

เขาเดินเข้าไปหาอู๋เนี่ยน ขอบตาแดงก่ำ เสียงสั่นเครือ "ตอนเด็กๆ ข้าชอบอ่านหนังสือมาก แต่ที่บ้านจน ข้าวกินยังไม่มี"

"โตขึ้นข้าเริ่มจากขายยาจนมาทำโรงงานเครื่องเคลือบ ตอนนี้รวยล้นฟ้า แต่ก็ย้อนเวลาไปช่วยตัวเองตอนเด็กไม่ได้แล้ว"

"พอได้อ่าน 'สามก๊ก' ข้าถึงนึกขึ้นได้ว่า ข้าก็เคยเป็นเด็กที่รักการอ่านเหมือนกัน!"

"เจ้าชื่ออู๋เนี่ยนใช่ไหม เดี๋ยวบ่ายนี้ลุงไปบ้านเจ้า ลุงจะบอกพ่อแม่เจ้าเองว่าให้เจ้าเรียนหนังสือได้อย่างสบายใจ เรื่องหนังสือ เรื่องเงิน ลุงจัดการให้หมด"

เสียงเฮดังกระหึ่มราวกับคลื่นทะเล

อู๋เนี่ยนปิดหน้าร้องไห้โฮ

โจวหยวนหันไปมองเสิ่นเฉียวซาน พูดเรียบๆ "เห็นหรือยัง ท่านอาจารย์เฉียวซาน นี่แหละคือพลังของ 'สามก๊ก'"

"มันทำให้คนรักการอ่าน นี่ต่างหากคือการเคารพวงการวรรณกรรมที่แท้จริง!"

เสิ่นเฉียวซานหน้าซีด ริมฝีปากสั่นระริก ยืนแทบไม่อยู่

โจวหยวนกล่าว "วงการวรรณกรรมไม่ควรอยู่บนหิ้งสูงส่ง แต่ควรเข้าถึงประชาชน ความรู้ไม่ควรมีแค่คำสอนของปราชญ์ แต่ต้องมีเรื่องราวประวัติศาสตร์ ตัวละครที่มีชีวิตชีวา"

"ท่านสร้างกำแพงกั้นวงการวรรณกรรม ท่านเอาความรู้ขึ้นหิ้งบูชา ท่านต่างหากที่เป็นตัวถ่วงความเจริญของวงการวรรณกรรม"

"คนแบบท่าน มีสำนวนหนึ่งที่เหมาะมาก... 'ตกทองลวงโลก' (สร้างชื่อเสียงจอมปลอม)"

คำพูดเรียบง่าย แต่เหมือนมีดกรีดลงกลางใจเสิ่นเฉียวซาน

ชายชราวัยหกสิบ หน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษ จู่ๆ ก็กระอักเลือดออกมา แล้วล้มตึงหงายหลังไป

"ท่านอาจารย์เฉียวซาน!"

"แย่แล้ว! รีบช่วยคนเร็ว!"

เหล่าบัณฑิตรีบเข้าไปประคอง แบกเสิ่นเฉียวซานวิ่งไปโรงหมอกันจ้าละหวั่น

พอพวกนั้นไปกันหมด ฝูงชนนับหมื่นก็ส่งเสียงโห่ร้องกึกก้อง

"ท่านนักพรตหยวนอี้!"

"ท่านนักพรตหยวนอี้!"

ความศรัทธาที่มีต่อเขาทะลุปรอท คลั่งไคล้สุดขีด

เดิมทีก็ชอบ 'สามก๊ก' และนับถือคนแต่งอยู่แล้ว แต่เพราะเป็นแค่นิยาย เลยไม่กล้ายกย่องว่าเป็นวรรณกรรมชั้นสูง

แต่คำพูดและตัวอย่างสองกรณีของโจวหยวนในวันนี้ พลิกโฉมหน้าวงการ ทำให้ทุกคนตระหนักถึงคุณค่าของ 'สามก๊ก'

ที่แท้อ่านเล่มนี้ก็ไม่ได้ต่ำต้อยนี่นา!

ตรงกันข้าม ทั้งสูงส่งและมีความหมาย

ความรู้สึกที่ได้รับการยอมรับ ทำให้ทุกคนระเบิดความคลั่งไคล้ออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

โจวหยวนยุ่งจนหัวหมุน รับมือแฟนคลับทั้งวัน จนถึงพลบค่ำ ถึงได้ส่งแฟนคลับกลุ่มสุดท้ายกลับไป

โม่ยวิ่นไจสร้างชื่อในศึกเดียว ไร้คู่ต่อกรในแดนเจียงหนาน!

ส่วนโจวหยวน ก็กลายเป็นบุคคลแห่งปีของหลินอันและเจียงหนานอย่างรวดเร็ว ด้านหนึ่งคือชื่อเสียงเกียรติยศ อีกด้านคือดงมีดทะเลเพลิง พลาดนิดเดียวอาจร่วงลงเหว

"ขอร้องล่ะ เลิกจ้องได้แล้วมั้ง? รินชาให้หน่อยสิ! คอแห้งจะตายอยู่แล้ว!"

โจวหยวนทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ไท่ซือ (เก้าอี้ไม้ตัวใหญ่) อย่างหมดสภาพ มองฉวี่หลิงที่ตาเป็นประกายวิบวับ

"มาแล้วๆ ชามาแล้วเจ้าค่ะ"

เซียงโม่รีบยกน้ำชามาให้ สีหน้าเต็มไปด้วยความเทิดทูนบูชา

นางเคยคิดว่าคุณชายโจวถือกระบี่ฆ่าคนก็เท่แล้ว เป็นแม่ทัพผู้เกรียงไกร เป็นจอมยุทธ์ผู้ผดุงคุณธรรม ไม่นึกว่าจะมีความสามารถด้านนี้ด้วย สามารถพลิกสถานการณ์จากร้ายกลายเป็นดีด้วยตัวคนเดียว

โลกนี้มีคุณชายที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ได้ยังไงนะ!

ได้ปรนนิบัติคุณชายโจว ช่างเป็นบุญวาสนาจริงๆ

เซียงโม่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ จ้องโจวหยวนตาไม่กะพริบ ยิ่งดูยิ่งหล่อ

"นังตัวดี น้ำลายจะหกแล้ว"

เสียงแซวของฉวี่หลิงทำเอาเซียงโม่สะดุ้ง ร้องอุทาน หน้าแดงแปร๊ด "เปล่านะเจ้าคะ! คุณหนู... อย่าล้อข้าเล่นสิ"

ฉวี่หลิงหัวเราะ "ดูทำหน้าเข้าสิ แทบจะกระโดดกอดเขาอยู่แล้ว"

"ว้าย คุณหนู! พูดจาอะไรน่าอายจะตาย"

เซียงโม่หน้าแดงวิ่งหนีไปเลย

โจวหยวนดื่มชารวดเดียวหมดถ้วย ถอนหายใจอย่างสบายใจ แล้วเปรยตามหลังเซียงโม่ "เด็กมันเพิ่งสิบหก เจ้าก็ไปแกล้งเด็กมันนะ"

"แหม ปวดใจแทนเหรอคะ?"

ฉวี่หลิงกลอกตา เอียงคอยิ้ม "ถ้าคุณชายโจวชอบ บอกมาคำเดียว เดี๋ยวข้ายกเซียงโม่ให้ ยินดีเป็นแม่สื่อให้ด้วย ให้นางดูแลท่านไปตลอดชีวิตเลย"

ดีนะที่จื่อหยวนไม่อยู่ ไม่งั้นคงวีนแตกไปแล้ว

โจวหยวนบิดขี้เกียจ "เอาสิ แถมเจ้านายมาด้วยเลยละกัน ให้ทั้งคุณหนูทั้งสาวใช้ปรนนิบัติข้าพร้อมกัน ถึงจะเรียกว่าวาสนา"

"ฝันไปเถอะย่ะ!"

ฉวี่หลิงยิ้มกว้างกว่าเดิม เอามือแตะคาง "คุณหนูอย่างข้าเป็นถึงลูกสาวสายตรงตระกูลฉวี่ อยากแต่งกับข้า ต้องมีทั้งความสามารถ ชาติตระกูล และอำนาจ ขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้"

นางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ จ้องตาโจวหยวนแล้วหัวเราะคิกคัก "คุณชายโจว ท่านเป็นแค่เขยแต่งเข้าบ้านตระกูลจ้าวเองนะ! จะให้ข้ากับเซียงโม่ปรนนิบัติพร้อมกัน คงหมดสิทธิ์แล้วล่ะ!"

ทันใดนั้น โจวหยวนก็ยื่นหน้าเข้าไป หอมแก้มฉวี่หลิงฟอดใหญ่

ฉวี่หลิงชะงักกึก ถอยกรูดไปหลายก้าว หน้าซีดด้วยความตกใจ ร้องลั่น "เจ้า! โจวหยวน! เจ้า!"

โจวหยวนมองนาง ไม่พูดอะไร ได้แต่ยิ้ม

ฉวี่หลิงโกรธจนหน้าแดง "เกินไปแล้วนะ! ไอ้คนลามก! ข้าไม่ยกโทษให้แน่!"

หน้านางแดงไปถึงหู ทั้งอายทั้งโกรธทั้งตกใจ หันหลังวิ่งหนีไปทันที

วิ่งออกไปนอกห้อง ถึงได้หยุด

แสงตะวันยามเย็นสาดส่อง ลมพัดผมยาวสยาย

หัวใจฉวี่หลิงเต้นรัวเหมือนกลองรัว ขาอ่อนแรง พอนึกถึงฉากเมื่อกี้ ในใจกลับมีความสุขผุดขึ้นมาอย่างประหลาด

ยืนเหม่ออยู่พักใหญ่ นางถึงพึมพำกับตัวเอง "คนบ้า"