บทที่ 76 รายงานตัวเข้ากรมองครักษ์เสื้อแพร

โจวหยวนไม่ได้ลืมหน้าที่หลักของตัวเอง เขามาหลินอันเพื่อรายงานตัวรับตำแหน่ง จะให้ขลุกอยู่ที่โม่ยวิ่นไจตลอดเวลาก็คงไม่ได้

พอดีกับที่เรื่องเมื่อวานกำลังเป็นกระแสร้อนแรงในหลินอัน ฉวี่หลิงเองก็ต้องเตรียมการสำหรับแผนงานต่อไป โจวหยวนเลยมีเวลาว่าง

เช้าวันรุ่งขึ้น โจวหยวนมุ่งหน้าตรงไปยังกองพันองครักษ์เสื้อแพรประจำเมืองหลินอัน

สถานที่แบบนี้ไม่เหมาะจะพาจื่อหยวนไปด้วย โจวหยวนจึงไปคนเดียวอย่างคล่องตัว ไม่นานก็มาถึงตรอกแห่งหนึ่ง

ตรอกนี้แคบมาก รถเพิ่งจะสวนกันได้สองคัน สองข้างทางปลูกต้นไทรเรียงรายแผ่กิ่งก้านสาขาบดบังแสงแดด

ทำให้ถนนสายนี้เงียบสงบ เย็นสบาย แต่ก็แฝงความรู้สึกวังเวงน่าขนลุก

สุดปลายตรอกเป็นลานกว้าง ซุ้มประตูหินสีดำตั้งตระหง่าน ไม่มีตัวอักษรสลักไว้ มีเพียงลวดลายเมฆมงคลและฝูงปลาแกะสลักนูนต่ำ

สองข้างซุ้มประตูมีทหารยามยืนประจำการ แววตาคมกริบ แผ่รังสีอำมหิต

ยังไม่ทันเข้าใกล้ โจวหยวนก็สัมผัสได้ถึงรังสีสังหาร บรรยากาศช่างขัดแย้งกับความเจริญรุ่งเรืองของเมืองหลินอันอย่างสิ้นเชิง

"ใคร!"

ทหารยามเดินอาดๆ เข้ามา มือขวากุมด้ามดาบ

โจวหยวนหยิบป้ายประจำตัวออกมา พูดเสียงเข้ม "นายกองร้อยโจวหยวน มารายงานตัว"

สีหน้าทหารยามเปลี่ยนทันที ยิ้มประจบพลางโค้งตัว "อ้อ ที่แท้ก็ท่านนายกองร้อยคนใหม่นี่เอง เชิญข้างในเลยขอรับ ท่านหัวหน้ากองพันรอท่านอยู่นานแล้ว"

โจวหยวนชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้ม "พี่ชายท่านนี้ชื่ออะไรหรือ? ท่านหัวหน้ากองพันรู้ด้วยหรือว่าข้าจะมา?"

"ข้าน้อย เกาเปียวเป็นนายหมู่ขอรับ"

ชายผู้นี้รูปร่างผอมแห้ง หน้าตาเจ้าเล่ห์เหมือนลิง แววตาเป็นประกาย กระซิบว่า "หนังสือจากกองปราบฝ่ายใต้ส่งมาถึงเมื่อห้าวันก่อน ช่วงนี้ท่านหัวหน้ากองพันว่างงาน เลยประจำอยู่ที่สำนักงานตลอดขอรับ"

ระดับนายหมู่ ถึงจะเป็นยศต่ำสุด แต่ก็ถือว่ามีตำแหน่ง

โจวหยวนเป็นนายกองร้อยประมาณขั้น 6 นายหมู่ประมาณขั้น 7

ไม่ว่าจะยังไง ระดับนายหมู่ไม่น่าจะต้องมายืนเฝ้าประตูเอง

แสดงว่าหมอนี่จงใจมารอดักข้าสินะ อยากหาช่องทางก้าวหน้า?

โจวหยวนยังไม่แน่ใจความคิดของเกาเปียว แต่ก็พยักหน้า "กองพันหลินอันถือเป็นสาขาที่สำคัญที่สุดในภาคใต้ ได้ยินว่ามีหัวหน้ากองพันหนึ่งคน รองหัวหน้ากองพันสองคน นายกองร้อยสี่คน และนายหมู่อีกจำนวนหนึ่ง ถูกต้องไหม?"

เกาเปียวตอบทันควัน "ท่านพูดถูกแล้วขอรับ ท่านหัวหน้ากองพันของเราก็เพิ่งมารับตำแหน่งได้ครึ่งเดือน ย้ายมาจากกวางสี เป็นผู้บังคับบัญชาที่อาวุโสและฉลาดปราดเปรื่องมากขอรับ"

โจวหยวนทึ่ง เกาเปียวคนนี้ฉลาดไม่เบา!

ย้ายมาจากกวางสี แสดงว่ายังไม่มีฐานอำนาจในหลินอัน ต้องการผู้ช่วยและคนสนิทอย่างเร่งด่วน เป็นผู้บังคับบัญชาอาวุโสและฉลาดปราดเปรื่อง แสดงว่าไม่ใช่พวกบ้าบิ่น แต่เป็นจิ้งจอกเฒ่าที่เขี้ยวลากดิน

พูดประโยคเดียวแต่แฝงข้อมูลไว้เพียบ ชั้นเชิงสูงจริงๆ!

คนระดับนี้ไม่น่าจะติดแหง็กอยู่ที่ตำแหน่งนายหมู่ แสดงว่าไม่มีเส้นสายสินะ?

โจวหยวนถาม "พี่เกาเปียวเป็นคนหลินอันหรือเปล่า?"

"ไม่ใช่ขอรับ ข้าน้อยเป็นคนอำเภอเกาหยาง ตอนเด็กๆ หนีภัยแล้งตามพ่อแม่มาอยู่ทางใต้"

เกาเปียวเล่าต่อ "แต่อยู่มาซาวปีแล้ว แถวนี้ข้าน้อยรู้ทะลุปรุโปร่ง"

สถานการณ์ชัดเจนแล้ว หนีภัยแล้งมาก็ต้องมาจากครอบครัวยากจน ไต่เต้ามาถึงนายหมู่ได้ด้วยฝีมือตัวเอง แต่ขาดเบื้องหลังหนุน เลยตันอยู่แค่นี้

เขาอยากหาที่พึ่งเพื่อความก้าวหน้า เลยเล็งเป้ามาที่นายกองร้อยคนใหม่

เขาต้องสืบประวัติมาแล้วว่าข้าเลื่อนขั้นแบบก้าวกระโดด ได้เป็นนายกองร้อยทันที

การมาแบบ "เด็กเส้น" แบบนี้ แสดงว่าต้องไม่ใช่คนธรรมดา น่าฝากผีฝากไข้ได้

เขาเลยมารอดักพบที่หน้าประตู

ร้ายกาจไม่เบา!

เดินเข้าไปจนถึงลานชั้นใน เกาเปียวกระซิบ "ท่านหัวหน้ากองพันมักจะทำงานอยู่ในลานนี้ ข้าน้อยขอตัวไม่เข้าไปนะขอรับ เชิญท่านนายกองร้อย"

โจวหยวนเดินไปสองก้าว แล้วหันกลับมา "เจ้ารอข้าอยู่ตรงนี้แหละ ข้าไม่คุ้นที่ทาง เดี๋ยวต้องให้เจ้านำทางต่อ"

"ขอรับ!"

เกาเปียวดีใจจนเนื้อเต้น รีบโค้งคำนับรับคำ

เขาดีใจเพราะรู้ว่านายกองร้อยคนใหม่เข้าใจความนัยของเขา และน่าจะเป็นคนเก่ง ได้ติดตามคนแบบนี้ อนาคตสดใสแน่นอน

โจวหยวนเดินเข้าไป โชว์ป้ายประจำตัว แล้วถูกพาไปที่ปีกตะวันตกของลาน

ห้องพักสะอาดเรียบร้อย ไม่หรูหรา แต่เต็มไปด้วยหนังสือและเอกสารราชการ

ชายชราผู้มีกลิ่นอายบัณฑิต ผมขาวหวีเรียบแปล้ กำลังนั่งอ่านเอกสารอย่างเงียบๆ

โจวหยวนประเมินทันที อีกฝ่ายไม่มีวรยุทธ์ ขึ้นมาถึงตำแหน่งนี้ได้ด้วยสมอง แต่งตัวธรรมดาแต่สะอาดสะอ้าน แสดงว่าเป็นคนรักเกียรติ

จะเข้าหาคนประเภทนี้ จะใช้เรื่องคุณธรรมน้ำมิตรไม่ได้ผล ต้องพิสูจน์ด้วยการกระทำ

"โจวหยวน นั่งสิ"

ชายชราชี้ไปที่เก้าอี้หน้าโต๊ะ พูดเรียบๆ "รอเจ้ามาหลายวันแล้ว ไม่นึกว่าจะเพิ่งมาถึงหลินอันเมื่อวานซืน คงติดภารกิจเก็บกวาดที่อวิ๋นโจวสินะ"

คำพูดนี้แสดงให้เห็นว่าเขาคุมข้อมูลได้อยู่หมัด และรู้จักโจวหยวนดี แถมยังรู้เรื่องความเคลื่อนไหวของโจวหยวนที่โม่ยวิ่นไจเมื่อวานด้วย

จิ้งจอกเฒ่าตัวจริง เก็บความรู้สึกเก่ง ลึกซึ้งยากจะหยั่งถึง

โจวหยวนยิ้ม "พอดีมีธุระส่วนตัวนิดหน่อยตอนมาถึงหลินอัน ต้องขออภัยท่านหัวหน้ากองพันด้วยครับ"

ชายชราโบกมือ "มีความรู้ความสามารถเป็นเรื่องดี องครักษ์เสื้อแพรไม่ขาดแคลนคนบ้าพลัง แต่ขาดคนมีสมองอย่างเจ้า 'สามก๊ก' ข้าก็อ่านอยู่ เขียนได้ดีมาก"

ถึงตอนนี้ เขาค่อยวางเอกสารลง ยิ้มช้าๆ "ข้าชื่อเย่เหมี่ยน ชื่อรอง ชิงโจวคนหนานชาง มณฑลเจียงซี เข้าหน่วยองครักษ์เสื้อแพรมาสิบเจ็ดปีแล้ว"

เจียงซีมีอิทธิพลอย่างมากในวงการขุนนางต้าจิ้น เป็นแหล่งรวมบัณฑิตหัวกะทิ วัฒนธรรมรุ่งเรือง คนเก่งแบบนี้มาจากที่นั่นก็ไม่แปลก

อยู่มาสิบเจ็ดปี ได้เป็นหัวหน้ากองพันก็ถือว่าไม่เลว เพราะตำแหน่งที่สูงกว่านี้มีไม่ถึงสิบตำแหน่ง

โจวหยวนทำหน้าเคร่งขรึม ประสานมือ "นายกองร้อยคนใหม่แห่งกองพันหลินอัน โจวหยวน คารวะท่านหัวหน้ากองพันเย่"

เย่เหมี่ยนยิ้ม "ไม่ต้องเคร่งเครียดขนาดนั้น ก็แค่มารายงานตัว ต่อไปก็คนกันเอง"

"เงินเดือน เบขตหน้าที่ มาตรฐานการปฏิบัติงาน กฎระเบียบข้อบังคับ ล้วนบันทึกอยู่ในสมุดเล่มเล็กนี้ เจ้าอ่านหนังสือออก ก็ไปศึกษาให้ดี อย่าทำผิดพลาดเพราะความมุทะลุก็พอ"

"ดูจากประวัติการสืบสวนของเจ้า ข้าจะส่งเจ้าไปอยู่ฝ่ายตรวจสอบไปทำความคุ้นเคยก่อน พรุ่งนี้ค่อยพาไปแนะนำให้คนอื่นรู้จัก"

เขาพูดจาเนิบนาบ สุภาพ มีเหตุมีผล ชัดเจนว่าไม่ใช่คนที่จะหลอกได้ง่ายๆ

โจวหยวนรีบตอบ "ขอบคุณท่านหัวหน้า ข้าน้อยขอตัวไปปฏิบัติหน้าที่ครับ"

เดินออกมาจากห้องทำงาน โจวหยวนถอนหายใจโล่งอก ถือว่าผ่านด่านแรกไปได้ด้วยดี

เทียบกับเจ้านายบ้าอำนาจโหดเหี้ยม เขาชอบเจ้านายจิ้งจอกเฒ่าแบบนี้มากกว่า แม้จะรับมือยากหน่อย แต่อีกฝ่ายยึดกฎกติกา ต่อให้ขัดแย้งกัน ก็ยังสู้กันในเกม

และถ้าสู้กันในเกม โจวหยวนไม่กลัวใครหน้าไหน

"ใต้เท้าโจว ฝ่ายตรวจสอบอยู่ที่สวนตะวันออก เชิญตามข้าน้อยมาขอรับ"

เกาเปียวยิ้มร่า นำทางอยู่ข้างหน้า

โจวหยวนถาม "นายหมู่เงินเดือนเท่าไหร่?"

เกาเปียวตอบ "แปดตำลึงขอรับ"

แปดตำลึง สำหรับค่าครองชีพในหลินอัน ถ้าใช้ชีวิตแบบชาวบ้านทั่วไป ก็พอเลี้ยงครอบครัวได้

แต่แค่พอเลี้ยงปากท้องเท่านั้น ถ้าจะกินหรูอยู่สบาย เที่ยวหอนางโลมริมทะเลสาบซีหู คงไม่พอแน่

เป็นถึงนายหมู่ มีลูกน้องเจ็ดแปดคน จะไม่ให้เลี้ยงลูกน้องบ้างก็คงไม่ได้

เกาเปียวมาจากครอบครัวยากจน ย่อมร้อนเงินเป็นธรรมดา

โจวหยวนยิ้ม "หลินอันเป็นเมืองมั่งคั่ง กองพันเราคงมีงบเยอะ เงินรางวัลคงไม่น้อยสินะ!"

เกาเปียวส่ายหน้าทันที ยิ้มขื่น "ใต้เท้าโจวไม่รู้อะไร กองพันเราไม่ได้จ่ายเงินเดือนมาสี่เดือนแล้วขอรับ"

"ทำไมล่ะ?"

เกาเปียวอธิบาย "หลายปีมานี้ ต้าจิ้นเจอทั้งภัยแล้ง น้ำท่วม ตั๊กแตนระบาดสารพัด ทุกมณฑลทุกเมืองเดือดร้อนกันไปทั่ว แม้ราชสำนักจะลดภาษีแล้ว แต่สถานการณ์ก็ยังแย่อยู่ดี"

"งบประมาณขององครักษ์เสื้อแพรก็เลยโดนตัดไปด้วย เรื่องเงินเดือนออกช้าเลยเป็นเรื่องปกติขอรับ"

โจวหยวนพยักหน้า ไม่พูดอะไรต่อ