บทที่ 77 แจกเงินดื้อๆ

ราชวงศ์ต้าจิ้นก่อตั้งมาสี่ร้อยปี จากจุดต่ำสุดพุ่งสู่จุดสูงสุด และจากจุดสูงสุดก็เริ่มเสื่อมถอยลง จนถึงตอนนี้ก็เข้าขั้นวิกฤตชนิดที่ยากจะกอบกู้ เปรียบเสมือนไข่ที่วางซ้อนกันสูงลิ่วพร้อมจะล้มครืนได้ทุกเมื่อ

ภายในราชสำนัก เต็มไปด้วยการแบ่งฝักแบ่งฝ่าย แก่งแย่งชิงดี ขุนนางล้นงานล้นระบบ การฉ้อราษฎร์บังหลวงเป็นเรื่องปกติ ระบบข้าราชการแทบจะล่มสลาย

ในภาคประชาชน เชื้อพระวงศ์ใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือย คหบดีและผู้มีอิทธิพลโลภมาก กว้านซื้อที่ดินจนชาวบ้านเดือดร้อนแสนสาหัส การก่อกบฏเกิดขึ้นไม่เว้นแต่ละวัน ความวุ่นวายไม่เคยหยุดหย่อน

ทางเหนือมีโจรผู้ร้ายชุกชุม ทางใต้ชนกลุ่มน้อยประกาศเอกราช นอกด่านยังมีพวกตาด คอยจ้องตาเป็นมัน รุกรานชายแดนทุกปี แรงกดดันจากการทำศึกมีมหาศาล

ทั่วทั้งแผ่นดินต้าจิ้นเหมือนผ้าขี้ริ้ว ขาดตรงนี้ ปะตรงนั้น ก็ไปขาดที่อื่นอีก

ถ้าไม่ใช่อย่างนั้น เรื่องตลกอย่างการที่จักรพรรดินีขึ้นครองราชย์คงไม่เกิดขึ้น

จะว่าไป จักรพรรดินีองค์นี้ก็ไม่ได้มาจากตระกูลใหญ่โต หรือเป็นลูกหลานขุนนางผู้มีคุณูปการ นางเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาจากตระกูลบัณฑิตตกยาก แต่ด้วยความงามล่มเมือง จึงถูกอดีตฮ่องเต้คัดเลือกเข้าวังเป็นสนม

นางมีความสามารถในการโน้มน้าวใจคน เหล่าขุนนางกลัวว่าความงามจะนำหายนะมาสู่บ้านเมือง จึงพยายามถอดถอนนาง แต่ไม่สำเร็จ อดีตฮ่องเต้ไม่เพียงไม่ปลดนาง ยังแต่งตั้งนางเป็นหวงกุ้ยเฟย โดยอ้างว่าฮองเฮาสิ้นพระชนม์ไปแล้ว

ไม่ถึงสองปี อดีตฮ่องเต้สวรรคต หวงกุ้ยเฟยใช้วิธีไหนไม่รู้ ก้าวขึ้นสู่บัลลังก์มังกรได้สำเร็จ

เหล่าขุนนางโกรธแค้น แต่ถูกปราบปรามด้วยกำปั้นเหล็ก เลือดนองเป็นสายน้ำ

เรื่องราวเหล่านั้นไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงอีกแล้ว เพราะจักรพรรดินีครองราชย์มาเก้าปี ทรงทุ่มเทแรงกายแรงใจบริหารบ้านเมือง ประคับประคองราชสำนักไม่ให้ล่มสลายอย่างสุดความสามารถ

แต่แม้พระนางจะมีแววเป็นกษัตริย์ที่ดี ก็ทำได้แค่ประคองสถานการณ์ ความขัดแย้งที่รุนแรงขึ้นทุกวันใกล้จะระเบิด ไม่มีใครสามารถกอบกู้สถานการณ์ที่พังทลายนี้ได้

"เฮ้อ... ท้องพระคลังว่างเปล่า เบื้องบนบอกไม่มีเงิน พวกเราผู้น้อยจะไปทำอะไรได้ล่ะครับ"

เกาเปียวถอนหายใจพลางเดินนำโจวหยวนไปที่ลานกว้างฝั่งตะวันออกของฝ่ายตรวจสอบ

ทั้งสองหยุดเดินพร้อมกัน

ลานกว้างโล่งโจ้ง ไร้ผู้คน ทั้งในห้องนอกห้องเงียบกริบ

โจวหยวนหันไปถามเกาเปียว "วันนี้วันหยุดเหรอ?"

เกาเปียวกลืนน้ำลาย ยิ้มแห้งๆ "รู้สึกว่าท่านรองนายกองร้อยจะเลี้ยงข้าวนะครับ จัดเลี้ยงที่หอหงปินโน่น"

รองนายกองร้อย? หมายความว่าถ้าข้าไม่มา เขาก็คงได้เลื่อนเป็นนายกองร้อยสินะ?

มิน่า วันแรกก็เล่นงานข้าเลย แกล้งให้ขายหน้า แต่ข้าเป็นมังกรข้ามถิ่น ไม่กลัวงูเจ้าถิ่นอย่างเจ้าหรอก

โจวหยวนยิ้ม "เกาเปียว ข้าว่าเจ้าดูเข้าท่าดี ช่วยไปทำธุระให้ข้าหน่อยสิ!"

เกาเปียวนั่งคุกเข่าลงทันที ทำหน้าจริงจัง "ยินดีรับใช้ท่านนายกองร้อย บุกน้ำลุยไฟก็ยอม!"

โจวหยวนยื่นตั๋วเงินสองใบให้ ยิ้มๆ "ไปร้านแลกเงินต้าทง เอาตั๋วเงินไปแลกเป็นเงินสด แล้วขนมาที่นี่"

เกาเปียวอึ้ง รับตั๋วเงินไปดู ตาโตเป็นไข่ห่าน "สามพันตำลึง?"

โจวหยวนถาม "สองชั่วยามทันไหม?"

"เหลือเฟือครับ!"

เกาเปียวลุกขึ้นยืนทันที เสียงหนักแน่น "ท่านนายกองร้อยรอสักครู่ ข้าน้อยจะรีบขนเงินมาเดี๋ยวนี้"

โจวหยวนยิ้ม "เก็บไว้สองร้อยตำลึง เจ้าเอาไปร้อยนึง อีกร้อยแบ่งให้ลูกน้องเจ้า"

หนึ่งร้อยตำลึง! เท่ากับเงินเดือนทั้งปี!

ปกติเงินเดือนแปดตำลึง รวมโบนัสปลายปีก็ร้อยตำลึงพอดี

ถึงปกติจะหากินนอกระบบบ้าง แต่ก็ได้แค่ไม่กี่สิบตำลึง

ใต้เท้าโจวควักทีเดียวสองร้อยตำลึง ป๋าชิบหาย!

เกาเปียวพยายามเก็บอาการตื่นเต้น กลัวจะดูโลภมากหรือเป็นพวกบ้านนอกไม่เคยเห็นเงิน

เขาตอบเสียงหนักแน่น "ขอบคุณลูกพี่! ข้าขอบคุณแทนพี่น้องด้วยครับ!"

โจวหยวน "เจ้ารู้นะว่าต้องทำยังไง"

"รับทราบ!"

เกาเปียวตอบรับแล้ววิ่งจู๊ดออกไป

ไม่ต้องถึงสองชั่วยาม แค่ครึ่งชั่วยาม เกาเปียวก็แลกเงินสามพันตำลึงกลับมา

กลุ่มคนเจ็ดคน นอกจากเกาเปียวที่เดินนำ อีกหกคนแบกหีบใบใหญ่สามใบ เดินอาดๆ เข้ามาทางประตูใหญ่

คงเพราะเงินหนักมาก พวกเขาเลยเดินช้า หีบก็ไม่ได้ปิดฝา แร่เงินขาววาววับสะท้อนแสงแดดแยงตา

เหล่าองครักษ์เสื้อแพรที่ไม่ได้รับเงินเดือนมาสี่เดือน เห็นเงินกองโตขนาดนี้ ตื่นเต้นยิ่งกว่าเห็นแม่บังเกิดเกล้า ตะโกนลั่น

"เงินเดือนออกแล้ว! เงินเดือนออกแล้ว!"

"เยี่ยมไปเลย! คืนนี้ไปกินเหลากัน!"

"กินเหลาอะไร ไปหอเจวี๋ยเซ่อเลย ข้าคิดถึงแม่นางชุ่ยชุ่ยจะแย่แล้ว!"

ทั้งกองพันแตกตื่น ทุกคนตื่นเต้นดีใจ แต่พอมองดูดีๆ คนขนเงินกลับขนเข้าไปในฝ่ายตรวจสอบ

ทุกคนเริ่มงง

"ขนเงินไปฝ่ายตรวจสอบทำไม? ต้องส่งไปบ้านท่านหัวหน้ากองพันสิ!"

"พี่เกา เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!"

คนรู้จักตะโกนถาม

เกาเปียวยิ้ม "นี่เงินส่วนตัวของท่านนายกองร้อยคนใหม่แห่งฝ่ายตรวจสอบ ไม่ใช่เงินเดือนกองพัน"

"หา?"

คนถามงงเป็นไก่ตาแตก "นายกองร้อยคนใหม่? ไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ?"

เกาเปียวส่ายหน้า "เรื่องของผู้ใหญ่ ข้าจะไปรู้ได้ไง อยากรู้ก็ตามมาดูสิ!"

ทุกคนเลยแห่ตามขบวนขนเงินไปที่ลานกว้างของฝ่ายตรวจสอบ

หีบเงินสามใบวางตระหง่าน ดึงดูดทุกสายตาจนไม่อาจละไปได้

โจวหยวนเห็นคนมุงเยอะแล้ว ก็เดินไปนั่งข้างหีบเงินอย่างใจเย็น

เขาพูดเสียงเรียบ "ได้ข่าวว่ากองพันหลินอันไม่ได้จ่ายเงินเดือนมาสี่เดือนแล้ว ข้าโจวหยวน ในฐานะนายกองร้อยคนใหม่ ย่อมต้องมีของขวัญพบหน้ามาฝากพี่น้อง"

"พี่น้องฝ่ายตรวจสอบทุกคน มารับเงินเดือนย้อนหลังสี่เดือนได้เลย นี่เป็นเงินส่วนตัวของข้า ไม่เกี่ยวกับกองพัน"

สิ้นเสียง ฮือฮากันทั้งลาน

เชี่ยเอ๊ย เงินเดือนสี่เดือน! พลทหารเดือนละสี่ตำลึง ก็สิบหกตำลึง!

นายหมู่ล่ะ! สามสิบสองตำลึง!

นายธงสี่สิบตำลึง!

นายกองแปดสิบตำลึง!

รองนายกองร้อยร้อยยี่สิบตำลึง!

ป๋าเกินไปแล้ว! นายกองร้อยคนใหม่นี่เป็นใครมาจากไหนกันเนี่ย

ทุกคนคุยกันจอแจ มีคนใจกล้าถาม "พวกเรามีส่วนแบ่งไหมครับ?"

โจวหยวนยิ้ม "ถ้าไม่ใช่คนฝ่ายตรวจสอบก็อย่าลำบากข้าเลย ไม่ใช่ข้าขี้เหนียว แต่ข้าทำเรื่องแย่งลูกน้องคนอื่นไม่ได้"

"อีกอย่าง เงินข้าไม่ได้ให้ฟรีๆ ใครไม่มารายงานตัวที่ฝ่ายตรวจสอบภายในหนึ่งชั่วยาม อด!"

มีคนวิ่งจู๊ดออกไปส่งข่าวที่หอหงปินทันที

เงินซื้อผีมาโม่แป้งได้รองนายกองร้อยจะเก่งแค่ไหน ก็จ่ายเงินให้ทุกคนไม่ได้หรอก!

แทบจะทันที คนของฝ่ายตรวจสอบกว่าครึ่งวิ่งกลับมา

ภายในหนึ่งชั่วยาม ฝ่ายตรวจสอบที่มีกำลังพลทั้งหมดรวมนายธงและนายกอง 117 คน กลับมารายงานตัว 96 คน

ที่เหลืออีก 21 คน เห็นชัดว่าเป็นคนสนิทของรองนายกองร้อยคนนั้น

โจวหยวนมองดูแถวทหารตรงหน้า พูดเสียงเย็น "ยืนให้มันดีๆ!"

สิ้นเสียงตวาด ทั้ง 96 คนรีบจัดแถว ยืนตัวตรง แต่สายตายังคงชำเลืองมองหีบเงินไม่วางตา

โจวหยวนหรี่ตา "วันนี้ไม่ใช่วันหยุด พวกเจ้าละทิ้งหน้าที่ มีความผิดสถานใด?"

ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่กล้าตอบ ชาวมุงจากแผนกอื่นหัวเราะชอบใจ

โจวหยวนพูดต่อ "แต่ข้าเพิ่งมารับตำแหน่ง เรื่องเก่าๆ ข้าจะไม่เอาความ แต่หลังจากนี้ใครกล้าแหกกฎ อย่าหาว่าข้าไม่เตือน"

"อย่าคิดว่าข้ามาเพื่อข่มขวัญพวกเจ้า เงินอยู่นั่น ของจริง"

พูดถึงตรงนี้ เขาหัวเราะ "คิดว่ามีแค่นั้นเหรอ? ผิด! ตั้งแต่เดือนหน้าเป็นต้นไป พวกเจ้า 96 คน จะได้รับเงินเดือนสองเท่า!"

เงียบกริบ ทุกคนตาถลนแทบหลุดจากเบ้า

โจวหยวนประกาศ "ราชสำนักจ่ายให้ส่วนหนึ่ง ข้าโจวหยวนจ่ายให้อีกส่วน รับสองเด้ง พอใจไหม?"

"พอใจครับ!"

"ฟังท่านใต้เท้าโจวทุกอย่างครับ!"

ทั้ง 96 คนแทบสติหลุด ตะโกนลั่น อยากจะผ่าสมองให้โจวหยวนเห็นความภักดี

ใครทำงานไม่หวังเงินบ้างล่ะ! เงินเดือนสองเท่า แถมเงินตกเบิกสี่เดือน มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ตามลูกพี่คนนี้!

โจวหยวนทำหน้าเข้ม เสียงหนักแน่น "อย่าเพิ่งดีใจไป! เงินข้าจ่ายไม่อั้น! แต่ถ้าใครกล้าดื้อ ไม่เชื่อฟังคำสั่ง ยังทำตัวเหลวไหล ข้าจะจัดการตามกฎ ไม่มีข้อยกเว้น"

"จำคำข้าไว้ประโยคเดียว! คนของข้าโจวหยวน ต้องอิ่มท้อง แต่ห้ามเป็นสวะ!"

"เกาเปียว! ต่อหน้าทุกคน! แจกเงิน!"

เกาเปียวเลือดสูบฉีด ตะโกนรับคำ "ขอรับ! ท่านนายกองร้อย!"