บทที่ 716 ลิขิตสวรรค์

เรือลำน้อยโคลงเคลงไปตามผืนน้ำ ใต้แสงจันทร์อันกระจ่างใส ดินแดนแห่งนี้ยังคงงดงามด้วยทัศนียภาพที่เลิศล้ำเสมอมา

ไฉ่หนีฟื้นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้ นางไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใด เพียงซบหน้าลงกับอกของโจวหยวน ปล่อยให้น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย

โจวหยวนไม่ได้รบกวนนาง เขาเพียงโอบกอดนางไว้เงียบๆ มือลูบแผ่นหลังบางเบาๆ

ค่ำคืนนี้ ช่างยาวนานเหลือเกิน

เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่อาจรู้ได้ ไฉ่หนีจึงค่อยๆ ยกมือขึ้นปาดน้ำตา เอ่ยเสียงสะอื้น "คุณชาย พวกมันจะฆ่าชาวบ้านจนหมดไหมเจ้าคะ?"